zondag 19 april 2009 : TT Huissignies

Het was kalm op het forum voor deze rit, doch uiteindelijk toch met 5 steenbakkers kunnen starten.

Eerlijk gezegd, nog nooit van Huissignies gehoord, doch nu onvergetelijk geworden. Huissignies, nabij BELOEIL en het gekende kasteel daar. In BELOEIL zelf was er trouwens ook een toertocht.

Ik was afgesproken om Steven2 op te pikken en onze bikes vlogen vanboven op de capeau. Vriend Bruno is achter gereden en John en Casper waren terplaatse. John was eerst in Huissignies, Casper reed juist voor ons.

Met zijn vijven ingeschreven voor de 60 Km in gedachte houdend dat we misschien nog een lus van 20 Km zouden aanbreien door een extra stuk van de 100Km te volgen. Volgens forumbikers die vorig jaar reden zou er in het begin een groot stuk via de weg gaan. Niets was echter minder waar.

Constant off-road – prachtige natuur en bossen. Echt spijtig dat het zoveel geregend had de dagen er voor. Alles lag beestig modderig. Eigenlijk waren laarzen zelfs niet genoeg om droge voeten te houden, enkel garnaalvissersbotten hadden soelaas kunnen brengen.

Tot onze verbazing ging de tocht ook door een steengroeve – ons totaal onbekend maar fantastisch om te doen. Zowel Bruno als ik hadden daar wat kettingproblemen, gelukkig was Steven2 paraat om ons te depanneren. Na de steengroeve hadden we 15 meter weg en dan ging het weer off-road.

Aan de splitsing van de 40Km en de 60KM/100Km afscheid genomen van Casper, John en Bruno. Ik had Steven2 meegenomen, dus ik wilde absoluut de grotere toer doen.

Door de zware modder was het werkelijk tot het uiterste gaan. De bepijling was goed, zelfs zeer goed voor Wallonië, maar toch 2 pijltjes die te kort na een bocht stonden terwijl er ook een weg rechtdoor was niet gezien. Richting derde bevoorrading afgezien als een beer en het onderste uit mezelf gehaald om niet te laten blijken dat Steven2 zijn conditie toch nog wel beter is dan de mijne.

Steven2 zich nog bezeerd aan de voet en ikzelf een moddersliding gemaakt zonder hierbij mij te bezeren. Bij het glijden even gedacht hoe zalig een varkensleven toch wel is. Aan de laatste bevoorrading dachten we dat het nog een km of 7 moest zijn, maar men sprak van nog 15Km en dat was uiteindelijk er over, temeer dat ik beloofd had aan moeder de vrouw om ten laatste om 14 uur thuis te zijn gezien we nog naar Hulste gingen voor de plaatselijke openbedrijvendag. Dan maar de gewone weg genomen naar Huissignies, nadat Steven2 alweer een ketting van een vlaamse biker aan de praat kreeg.

Is voor mij een zware rit geweest, maar achteraf bekeken er echt van genoten. Ik was om 14uur en zeven minuten thuis en om 14u45 waren we al aan Agristo te Hulste voor ons eerste bedrijfsbezoek zodat we ook de rest van het gezin nog een aangename zondag konden bezorgen.
En vandaag, maandag met veel plezier terug een werkweek gestart om uit te kijken naar een volgende rit met menige sympathieke steenbakker.

Ricardo

Read more...

zondag 29 maart 2009 : TT Heule-Watermolen

Deze morgen na een uur te weinig geslapen te hebben naar Kortrijkafgezakt . Vorig jaar na de slechte editie van 2 jaar geleden vermeden, maar door de betere commentaren van vorig jaar, terug afgezakt. En het moet gezegd worden, veel beter dan die van twee jaar geleden. Misschien niet echt verrassend, alhoewel er toch enkel door mij weinig aangedane stukken bij zaten, maar voor de streek zeker goed genoeg.

Toen ik op de parking aankwam een mij onbekende Steenbakker tegenkomen. Blijkbaar een zekere Johan die door gezondheidsredenen een sabbatjaar had ingeschakeld. Bij de inschrijving zaten Berre en Andy (Crusader) al te wachten. Spoedig kwamen ook Steven 1 en 2 aan. Beiden waren net zoals Berre met de fiets gekomen. Steven 2 had er al 20km op zitten!

Van bij de start was al duidelijk dat het mijn dag niet zou zijn. Was het dat uurtje slaap te kort, een gebrek aan kilometers en tochten de laatste tijd of gewoon een slechte conditie? Het vlotte niet echt en steeds op achtervolgen aangewezen. Gelukkig stopten of vertraagden mijn medebikers van tijd tot tijd. De ritzelf ging na een citytrip door Kortrijk naar de Leieoevers om naar Bissegem te gaan. Bij de Leie kregen we keuzen tussen gemakkelijk en lastig. Gezien het slechte weer de afgelopen week en de ervaring van Berre en Steven 2 van vorig jaar werd besloten voor gemakkelijk te gaan. Dat was geen slechte keuze gezien we later toch over de offroadoevers van de Leie moesten. Jongens, direct zware turf. Mag er niet aan denken dat we daar nog een drietal kilometers meer van zouden gekregen hebben...

Via Bissegem ging het zuidwaarts. De zon begon er ook wat door te komen wat geen overdreven luxe was. Net als Steven1 en Andy met vingerloze handschoenen vertrokken en dat deed in het begin geen deugd. Wat me wel opviel, was dat iedereen in lange broek (of 3/4) reed en met lange mouwen; iedereen behalve een onnozelaar uit het verre Lichtervelde met korte broek en korte mouwen (maar wel met body). Ze verklaarden me allemaal zot, maar buiten mijn vingers nooit koud gehad.

Rond de autosnelweg kregen we enkele technische stukken voorgeschoteld met venijnige klimmetjes en afdalingen, maar jammer genoeg vaak te glad om goed te nemen. Een van de zwaarste hellingen in een bosje dat ik niet kende, moest iedereen eraf, behalve een verrassende Steven1 die vlotjes naar boven klom!!! Een venijnige afdaling met hindernissen werd na veel aarzelen door iedereen genomen (buiten ondergetekende).

Stilaan kwamen we in Bellegem aan waar er een zeer goed verzorgde bevoorrading stond te wachten en veel mensen van de KWB om ons te verwelkomen. Zelfs op de gevoelige plaat vastgelegd. Bellegem-bos werd op de klassieke wijze beklommen. Toen werd me wel duidelijk dat ik zelfs als het niet goed gaat, ik er toch wel in slaag vlot te klimmen. Tijdens de klim van ver achterop net niet vooraan geraakt. Iets wat me bij andere beklimmingen ook lukte.

Net voor Granvalbos kreeg Steven1 kettingproblemen en moest hij de rit staken. Gezien het een 5tal km van zijn deur was, besloot hij te voet of al steppend naar huis te gaan. Daardoor mochten we met 4 Granvalbos in dat er al bij al betrekkelijk goed bij lag. Daarna ging het nog verder richting Kooigem en Sint-Denijs, waar Steven2 en ikzelf voor de eerste keer een stukje van het parcours 'afnoesden'. Steven 2 kreeg plots de klop van de hamer en zou er niet meer helemaal doorkomen, alhoewel ik toch vaak moest duwen om hem bij te houden. Er volgden nog enkele zware stukken, o.m. in Moen om bij de tweede bevoorrading in Sellewie te komen. Een stuk langs de kleiputten werd door iedereen geschrapt, wegens ondoenbaar volgens Berre, en wie zijn wij om hem als thuisrijder niet te geloven. Daarna ging het via het Banhoutbos (dreef erlangs) en Sellewie terug naar de Leie. Deze oevers waren gelukkig doenbaarder dan die uit het begin.

Berre besloot zijn tempo wat op te drijven en enkel Andy kon hem nog een beetje bijbenen. Steven 2 en ikzelf werden helemaal losgereden en samen raakten we compleet leeg terug in Heule waar hij zijn taxi mocht opbellen en waar we Bruno nog zagen vertrekken. Na een deugddoende douche en een frisse pint (met ook nog Fabi en zoon) moe, versleten maar toch wel enigszins voldaan, terug vertrokken.

Door Siegfried

Read more...

zondag 16 maart 2009 : TT Heestert

Een TT in Heestert lokt meestal wel menig Steenbakker uit zijn kot, tenzij er de avond voordien een Steenbakkersfeestje op het programma staat ?
Bij mij was het bijna zover; een ietsie pietsie te veel Leffe en mij wel overslapen.zekers. Het gebeurd nie veel………Op automatische piloot dan maar naar Heestert.
We zouden om 8.00U vertrekken ter plaaste, en blij dat ik was te zien da’k nog de laatsten nie was.
Om 8.15U vertrekken we met z’n 13’n ( Zanneis,Nick, Greebo, Jante, Filtie, Iceman, Lichterveldenoare, Berre, Brambo, Crusader,Gelmir, Steven2 en ikke dus ) voor een mooie maar zware tocht in een mooi lentezonnetje !
Na wat draaien ne keren verlaten we Heestert en gaan we de oude spoorweg op richting Moen. Via de Klijte ?? en de gekende paadjes klimmen we naar de Keiberg, alwaar we de N8 oversteken om naar het Banhoutbos te biken. De organisatie mocht van de Gravin gebruik maken van het domein en schotelde een mooi parcours voor.
Toen we uit het bos kwamen bleek Bruno ( Greebo ) te ontbreken; met zadelpech moest hij na enkele kilometer al huiswaarts keren, de sukkelare ……
Toen waren ze nog met 12 !
Na 15Km, ergens in de contreien van Otegem komen we reeds aan de 1ste BV, waar alles voorhanden is .
Bijna direkt na de Bv een pittige weidedoorsteek ( voer voor specialisten ) en de eerste splitsing : niemand die voor de 25 gaat ? nee dus ….
We biken verder via gekende paadjes en het ‘Lijsternest’ in ‘Yvegem’ om zo de eerste bergzone aan te vatten : Tiegemberg langs alle kanten.
Sommige Steenbakkers kregen daar zelfs last van het ‘FB Syndroom ’( Fretten Betong ).
Eenmaal deze harde noot gekraakt dalen we af richting Waarmaarde waar we de 2de BV passeerden.
Consternatie allom daar : twee andere ezels bleken nog meer last van de eerste lentezon te hebben dan wij !
Net na de 2de BV draaien Zanneis en Ice af voor de 40Km, toen waren ze nog met 10 !
We zetten onze weg verder en in Kerhove steken we de Schelde over om zo naar Kwaremont te biken. De Off-road klim breekt direkt den asem .
Wat verder de volgende splitsing en enkel Berre, Steven2 en Lichterveldenaore wagen zich aan de 70 ! Zou de Steenbakkersfuif daar voor iets tussenzitten ?? Ikke dus ook voor de 57; De beentjes en vooral het kopke waren nie echt voorzien op 70Km biken op zo’n parcours …..en het zwaarste moest nog komen
Toen waren ze nog met 7 ( of 3 ?? )
Pensemont omhoog ( naar de Vierschaar ) is altijd lastig maar doseren is de boodschap en dan geraak je wel zonder problemen boven.
Boven geraken op de steile klimmekes ( sommige meer dan 20% ) van de in tegengestelde richting gereden ‘gele’ route, dus richting Vierschaar naar Toren was moeilijker, lukte niet op de bike ( wel te voet ) zelfs de klim naar den toren lukte dit keer niet, shame on me ………
Dan terug naar de Vierschaar om vervolgens langs ‘de geul’ naar beneden te trachten te biken ????????? man man, daar is het toch niet plezant meer.
Dan in volle vaart langs het zwembad naar beneden en denkende : nu zijn we er van af , wel nietes zekers : sturen ze ons nog ne keer naar boven …..en nog ne keer om dan eindelijk na 47 Km aan de 3de BV te komen !
Het licht begon toen al redelijk uit gaan.
Met de moed der wanhoop de laatste kilometers aangevat en na alle uithoeken van Rugge en de uitkanten van Avelgem terug naar Heestert.
Die laatste kilometers tegen de krampen aan op karakter uitgebold en blij dat ik na ‘kop’ 60Km de finish bereikte!
Toch ook wel blij dat ik weer de nodige Km bolde ( 65 ) met Parijs-Roubaix in het verschiet.

Het was een mooie en afwisselende tocht, en vooral in uitmuntend gezelschap ( bijna geheel de tocht samen gereden )
Ook de organisatie was Tip-top ( mede door de schaapkes ???? )

Cijferkes :
60Km à 18avs met 660Hm

Ook nog volgende Steenbakkers gespot ter plekke : Jefke, Beasty, Zenit, Bikske, Fabi & zoon, Kr....en, ???????????
dus zeker een 20-tal Steenbakkers aan de start ....

Heestert ; bij leven en welzijn tot volgend jaar !!!!

Gr,
Casper

Read more...

zondag 4 januari 2009 : TT Roubaix

Naar jaarlijkse gewoonte werd de TT van Roubaix m’n eerste afspraak van het jaar 2009 ! We hadden met een groepke bij mij thuis afgesproken voor de koffie; de anderen zouden rechtstreeks naar ginder gaan.

Om 7 u 45 aangezet met Berre, Bikske, Ricardo, Wouter, Filtie, Fred en Ice. Klein halfuurke later vervoegden we de anderen : Pascal, Nick, Bart, Steve en Siegfried. Pascal had nog 2 maten mmegebracht en zodoende met 15 op pad !

De Fransen slagen er in ieder geval in om de inschrijvingen nodeloos ingewikkeld te maken. Wij daarna dan maar de bike op. We nemen een oude spoorweg die bezaaid ligt met heel wat glas om Roubaix te verlaten. Resultaat : veel lekke banden. Ook de buren “Krierecrossers” vallen in de prijzen ; wij voorlopig nog niet, al duurde het niet lang eer Nick wat verder die eer te beurt viel. De Krierecrossers en ook de Rakketmannen van Wervik passeren ons. Even later de omgekeerde situatie, want Rakketmannen blijven evenmin van tegenslag gespaard. Ook zij ervaren wat het betekent lekke banden te rijden. Dat beloofde dus al vanaf de eerste kilometers, maar al bij al bleken dat de enige problemen die ons “hinderden”.

Het parcours was compleet vernieuwd in vergelijking met de vorige jaren. We reden voor het eerst het grootste stuk van de tocht in omgekeerde richting. Er werden wat kasseistroken weggelaten, wat dan weer gecompenseerd werd door meer offroad. Gelukkig lag de ondergrond keihard, zo niet was het één serieuse ploetertocht geworden.

Na 16 km diende zich reeds de eerste uitgebreide bevoorrading aan. Tot dusver waren we allemaal samen gebleven. Dat zou veranderen want na de versterking van de inwendige mens want enkele “straffe mannen” zetten zich op kop tijdens de lange offroad stroken. Na een tijdje had ik in de mot dat er iemand niet meer aan de Steenbakkerstrein hing. Steve, Ice en ik wachtten op Fred, die na een tijdje kwam aanrijden . . . zijne kop zag al even oranje als onzen nieuwen outfit ! Hij zat er compleet door en besloot om samen met Ice de 40 km te bollen.

Daarnaa samen met Steve in de achtervolging op de rest. We passeerden nog mooie stroken met als topper “Carrefour de l’arbre”. Berre en Wouter stonden wachtten ons op, de rest van de groep deed dat nog wat verderop. Eens opnieuw allemaal samen dan in gestrekte draf naar de tweede bevoorrading die iets langer op zich liet wachten dan de eerste. Ze kwam pas na 40 km, na “Galette des rois”.

Via veelal brede offroad terug naar Roubaix, met naar het einde toe nog de 2 “butten” van Hem. Vanaf dan duwden de meesten het gaspedaal goed in maar ikke niet, na weken van inactiviteit kon ik ook nie. Een slotrondje op de legendarische wielerpiste van Roubaix deed bij velen de adrenaline nog eens ne keer flink stijgen.

Ook douchen heeft hier iets speciaals. ’t Was eigenlijk nie nodig want nie vuil, maar toch waande ik me heel eventjes . . . Eric Vanderaerden, ex-winnaar van Parijs-Roubaix !

Dan nog nen leuken après met heel de bende met al dan niet gekende “Belgische” streekbieren en gemerkt dat we met de Steenbakkers de vierde best vertegenwoordigde club waren met een 16-man sterke delegatie . . . mooi zo ! Zo hebben we het nieuwe bike-jaar goed ingezet en hopelijk volgen er nog veel zo’n ritjes !

Door Steven

Read more...

zaterdag 31 januari 2009 : TT Sijsele

Zondag waren er nochtans mooie ritten, maar omdat ik met 'volk' zat, nog maar eens besloten om een zaterdagrit mee te pikken !
Om 7.30U kwam Ricardo mij afhalen ( de fokkiepok stond klaar )
De bike opladen en hup, wijle weg. Tegen 8.30U kwamen we ter plaaste aan alwaar we direkt op onzen 'Kommil' botsten.
Na evetjes wachten op Siegfried ( 't was een klein beetje laat geworden ) konden we zo tegen 8.50U vertrekken.

't Was lang geleden da'k nog in die streek gereden had, en eerlijk gezegd, ik verwachte er niet zo veel van
Maar eerlijkheid gebied mij te zeggen : ik was verkeerd
De tocht zat mooi in elkaar : het was een mooie mix van dreven, single tracks in de boskes, trainingsparcours van de plaatselijke 'Stefan Everts', Oedelemberg en vooral domein Ryckevelde waar we zo'n 7 à 8 Km in vertoefden; heerlijk biken in zo'n weertje in de bossen ...........;;

We waren dus met vieren gestart : Ricardo, Kommil, Siegfreid en ikke.
Het duurde eventjes voor Siegfried erdoor kwam, hij stak het eerst op zijn remmen wij wisten al beter , maar toen er een weidedoorsteek aan te pas kwam was hij helemaal weer de oude
Na 22Km passeerden we de enige BV, waar vanalles te verkrijgen was
Op zo'n vlakke parcours kun je eventjes je conditie testen ( die was nie zo tip top de laatse weken ) had het al eventjes gedaan op een lang stuk oude spoorweg ' met de wind vanachter' en toen haalde ik vlot de 35Km/u ........
Na de BV stak ik een tandje bij en Ricardo en Kommil besloten elkaar verder gezelschap te houden, terwijl Siegfried mij nog net kon bijbenen
Toen we de laatste kilometers enkele lange dreven tegen de wind in moesten nemen besloot Siegfried ne keer zijnen 'turbo' te testen; en 'k moe zeggen dat hij wreed goe werkt ik ben dan maar op gewone 'paardekracht' doorgereden

Nu, eind goe, 'algoet' , 'k was content van de rit , en met mijn conditie gaat het de goede kant uit ......... dus meer moet dat niet zijn

Na de rit nog met z'n vieren nen toffen aprés gehouden, waar sommigen zelfs suiker bij de Leffe nemen

Bedankt Sijsele voor de toffe voormiddag

Gr,
Casper


PS : ben nog altijd benieuwd van wie die witte Kangoo is ??????????

Read more...

zondag 2 november 2008 : TT Middelkerke

Zoals verwacht veel te laat vertrokken.... en pas om 09:15 uur, met veel te hoge verwachtingen, kunnen vertrekken aan 'De Branding'. De eerste 15 kilometer waren ronduit schitterend: zon, zee, zand, golfbrekers en duinen! Spijtig dat er door de grote massa regelmatig onverklaarbare files waren. De daaropvolgende lus van 15 kilometer rond Nieuwpoort kon mij wel nog bekoren maar na kilometer 30 volgde een ellenlange strook naast het water waar ik menig bik(st)er de grond heb zien kussen..... Al vlug bleek dat het zand plaats moest maken voor vettige modder en daarvoor was ik nie naar hier gekomen. De vettige lus ergens halverwege was er voor mij te veel aan. Dan nog tot aan de volgende bevoorrading geploeterd en toen ik merkte dat het dan nog 25 km was had ik er genoeg van. Dan maar in rechte lijn naar Middelkerke..... en met zo'n goeie 62 km op de teller ontgoocheld naar huis vertrokken. Ik was naar hier afgekomen in de hoop van veel zand en duinen te mogen trotseren, maar 't was vooral andere koek: modder. En naar mijn bescheiden mening hoef je voor dergelijk recept niet naar 't midden van de belgische kust af te zakken.
Tot zondag op de parcourverkenning....
Door bikske


Gisteren om 8u30 gestart samen met mijn broer na eerst een goeden dag gezegd te hebben tegen Ricardo en zijn zoon. eerste 15km waren subliem. 17 golfbrekers overwonnen en dan nog dat schitterende singletrackje na het strand. Hier hadden wij totaal geen file. Hebben deze ganse singletrack alleen gereden en niemand gezien. Na de eerste bevoorrading volgende dat lange kanaalstuk. Hier begon het al wat glibberig te worden. Juist voor de tweede bevoorrading begon het pas echt een moddertocht te worden. Niet echt mijn ding maar dat hoort bij het mtbiken. De strook langs de snelweg was bijna niet berijdbaar. Hier heeft mijn broer mij losgereden. Het stadsrandbos was terug glijden maar was wel tof. De Schorre was subliem. Bergje op en af en slingeren tussen de bomen. I like that. Dan volgde nog de afrastering van het vliegveld. Deze was één modderpoel. Na dit stuk terug mij broer tegen gekomen de wel 10keer heeft moeten stoppen om de modder van tussen zijn v-brakes te halen. Lang leve de schijfremmen dacht ik. Na de luchthaven was het in gestrekte draf nnar Middelkerke waar het nog 1 uur aanschuiven was aan de bikewash. Nog een warme douche genomen en dan het apres leven ingedoken met Siegfried. Volgend jaar kom ik zeker terug. Is een klassieker geworden voor mij.
Door Rhumboy

Steeds een plezier om naar Middelkerke te komen. Hoewel de meesten voor het strand en de duinenbossen (eerste derde van de tocht) komen, kan ik het tweede deel ook best smaken. Ik behoor wellicht tot de minderheid van de bikers die niet op een vettige strook kijken en die eindeloos op grasstroken en ploeterstroken blijf rijden, m.a.w. ik heb me weer 'vortgeamuseerd' en hoewel ik ook blij was toen ik aankwam en gerust wil toegeven dat deze editie zwaar was, vond ik hem precies goed.

Gelukkig weinig wind (vorig jaar mijn dooddoener) en de strandstrook ging redelijk vlot, duinenstrook kurkdroog. Na de bevoorrading gingen de jaagpaden uitzonderlijk vlot : geen wind, redelijk droog, ging goed vooruit. Ik was mee met de B-ploeg van de forumbikers en nogal verrassend dat ik ze daar achter me liet. Soit, later volgde de omgekeerde beweging. De lange doorsteek naar Oostende werd enkele keren onderbroken en vooral die lange weidestrook kan me uiteraard bekoren. Loodzwaar, maar mijn reputatie indachtig wou ik niet plooien en eigenlijk iedereen inhalen die ik maar zag.

De wel zeer verhoogde berm langs de autostrade zal wellicht menig discussie ontwikkelen. Voor mij aanvaardbaar, nog doenbaar, voor verschillende wellicht erover, mede door het slechtere weer van gisteren. Waarom iedereen daar beneden te voet ging begrijp ik niet. Daarna nog een nieuwe strook, wellicht dat stadsrandbos dat wat zachter begon te liggen na de vele passages. Prachtig nieuw stuk! Raar genoeg daar weer op de rest van de groep moeten wachten. Dan volgde de Schorre waar het kaf van het koren werd gescheiden. Groot was mijn consternatie dat vele bikers, om niet te zeggen bijna allemaal, stukken en zelfs grote stukken oversloegen. Pijl dan eens een technisch en mooi parcours uit. Fantastische zone met veel afwisseling. Na de Schorre veel lijken opgeraapt en na een zware grasdoorsteek de rest van de groep bijgehaald (die ook stukken had overgeslagen). Ze besloten allemaal op de baan terug te keren : sta me toe om één woord te gebruiken : SOFTIES !

De rest alleen afgehaspeld, nog die zware luchthavenstrook, maar ettelijke keren lichter dan vorig jaar. Geen last van wandelaars (2-tal die opzij konden gaan toen ik passeerde). Niet voor beginners uiteraard, maar op de 62 zitten volgens mij toch redelijk getrainde bikers?

Daarna langzaam terug en ik begon de beentjes nu ook wel te voelen, niettemin toch de mtb-strook en niet de 'jeannette'strook genomen (gras laat je niet liggen). Het mtb-parcours van Middelkerke zit er blijkbaar niet meer in (exclusief voor de kortere afstanden, wat eigenlijk ook wel goed is voor deze groep).

Bikewash niet gebruikt, douches wel. Après uitvoerig gebruikt. Organisatie zeer goed, bepijling OK, bevoorradingen grote luxe (alhoewel die tweede mss wel ietsje later mocht staan), ...
Een zeer goede tocht voor de liefhebbers van een verrassende en unieke strandzone, gecombineerd met het 'veldrijden' en wat technisch werk
Volgend jaar zeker terug!
Door Siegfried

Read more...

zaterdag 1 november 2008 TT : Ruiselede

En ik naar ruiselede geweest uiteraard alleen door het slechte weer maar omdat ik wat vermoeid was na een zware werkweek mijn startuur wat aangepast en daar ter plaatse gestart om 11u30 bij droog weer. Het was een vt met een grote aan en afloop van asfalt maar het kwam toch beregoed in de bossen van wingene en omstreken.
Na bevoorrading terug watergieten en dan maar besloten het parkoer van de 30 km aan te houden. Dan nog een van 48jaar kunnen oversteken die mij een lesje ging leren in een off-road strook. Da heeft toch een goed gevoel dat men voelt dat de fysiek niet achterruit gaat. En zo dit weekend ook mijne sport had.
Dan nog ene mtber gezien van de weretrekkers uit aarsele die ook naar moen gaat komen.
Mij goed geamuseerd.
Tot een volgende.
gr bruno
Door Bruno

Ik was toch ter plaatse voor de 15km met Sander.
Gelukkig bleef het overwegend droog, maar het was toch van het goede te veel.
Voor Sander waren de km geen probleem maar de combinatie van vochtig -en koud weer waren iets anders. De modderige off-road stukken heeft hij echter wel goed doorstaan, een toekomstige steenbakker????
Toch een trotse vader dat hij deze tocht heeft doorstaan.
De vrouw heeft ook wel een mooie bijdrage bij deze
Door Andy

Read more...

zondag 19 oktober 2008 : TT Oostrozebeke

Voor de 3e keer alweer een schitterende rit gereden , deze blijft voor mij nog steeds een topper !!
Verschoten dat we toch met 10 Steenbakkers present waren , weliswaar een beetje verspreid .
Het ging heel goed na een afwezigheid van 2maand half , maar de laatste 5km's deden de benen wel wat pijn en zo de gebroeders Mylle ( trouwens beiden in supervorm !!! ) toch een kleine voorsprong moeten laten tot de finish .
Op de aprés veel bekende gezichten , redelijk blijven hangen en zo nen heel leuke voormiddag gehad !!!!!!!!
Gasten tot de volgende !

Door Moonrider


Ewel zunne nog maar weinig zulke organisatie meegemaakt
Proficiat aan vtttje en pepeetje en hun ploeg voor al het werk.
De veradelijke gladde boomwortels in ooigembos ook witgespijt om die tijdig te ontwijken.
Volgend jaar zeker terug
Ik deze morgen 15 MIN later vertrokken door missinge met mijne gps en zat off-road met mijne fiat
Al verdeeld in tijd toch veel steenbakkers gezien
berre,steven,pascal,crusader mij voorbijgestoken,aircoboy en op den aprés ook beast,wouter,siegfried,en rumboy gezien
Was dik in orde diene tocht

door zenit

De technische stukjes waren weeral om duimen en vingers bij af te likken. Vooral de extreme downhill tracks mét matrasbescherming waren subliem. En vooral, geen kat die in mijne weg reed. De flow en adrenaline waren dus ongeëvenaard.
Dit is op en top technisch rijden. Zelfs tochten in de Ardennen kunnen hier een puntje aan zuigen. We mogen hier zeker een voorbeeld aan nemen.
Enjoy!

door Wouter

Ik had eerlijk gezegd voordien wat gevreesd voor deze tocht. Was al een tijdje een van mijn favorieten in W-Vl, maar door de aangekondigde vernieuwingen, vnl. op technisch vlak, toch een beetje bang dat het erover zou zijn.

Niets bleek minder waar, deze tocht werd verder geperfectioneerd, toch zeker voor de liefhebbers van dit genre tochten met veel draaiwerk. Door de hervorming van het parcours met drie afstanden waarbij de kleinste afstand zoveel mogelijk uit de technische stukken gehaald werd en ook op de andere afstanden moeilijkere technische stukken konden vermeden worden, werd het fileprobleem van voorbije edities ingeperkt.

Door onze (Rhumboy, Gelmir en ikzelf) late start maar weinig bikers tegengekomen en één kat op een oranje velo met oranje helm die me heel bekend voor kwam. Het fantastische weer zorgde voor een grotendeels droog en vlot berijdbaar parcours wat deze tocht extra aangenaam maakte. Wouter beschikte duidelijk over de beste benen en de hoogste technische vaardigheden. Pascal en ikzelf deden de meeste technische stukken, maar een drietal lieten we toch over. De rest was goed te doen. (en als ik dat al zeg) Op het laatste begon het wel wat te wegen, maar dat lag vooral aan een veel te korte nachtrust na onze TOF-avondsmulwandeling en de opkuis van de voormiddag.

Nog een korte après (allé toch voor Pascal en Wouter - zelf tien keer klaar gestaan om te vertrekken, maar pas een beetje voor 22u vertrokken en zo een aangenaam weekend voltooid waarin ik met moeite mijn kot gezien heb, laat staan mijn bed. 't Waren kleine oogjes deze morgen in de archiefleeszaal

door Siegfried

Read more...

zaterdag 04 oktober 2008 : TT Beveren Leie

Eerder een uitzondering, maar vandaag gestart om 13u30 en dan nog op een zaterdag. Morgen Open Bedrijvendag, dus vandaag gaan biken en morgen op bedrijvenbezoek...

Beveren Leie stond op het programma, mijn nieuwe werkplaats, ik verander dinsdag immers van werk en ben helemaal klaar voor de nieuwe uitdaging, maar dit ter zijde...

Samen met Rudy, Siegfried en Fred VDB vertrokken voor de 50 km. Het werd al direct duidelijk dat het een redelijk tempo zou worden op een redelijk vettig parcours. Niet echt heel vuil, maar toch wel weer efkes wennen na de zomer. Het zou de eerste "modder"tocht worden.
Na enkele 100-den meters kwamen we al direct in een dreefke richting een boerderij. Aan de boerderij stond een plakkaatje "modder" met een gevarendriehoek... Ietske te laat? De modder was juist gepasseerd...

Net na de boerderij haalden we alweer Bruno en zijn moedige dochter bij. Chapeau voor da meisken, 15 km voor de eerste keer op een mtb tocht en dan nog in zo'n weer!
De gavers kwamen beetje per beetje dichter. Siegfried kwam hier en daar effen achter, maar dat was natuurlijk normaal voor zijnen diesel...

Beetje per beetje bleek het toch wel goed te zijn dat de winterbanden er weer op lagen! Na het vele draaien en keren waren we bijna halverwege de Gavers toen ik eens besloot om mijn fiets toch wel loodrecht op de grond te plaatsen... 't is te zeggen, ik sprong over een boomstam, maar had nooit den tweeden zien liggen er direct na. Voorwiel tussen de twee en hop achterwiel de hoogte in... Efkes was acrobatische toeren om op den bike te blijven en achterwiel weer naar beneden (met dank aan de zwaartekracht...).
Dan maar weer weg...

Na de Gavers weer richting Beveren Leie waar we dan de eerste bevoorrading kregen. Daarna gingen we al gauw weer op baan richting Wielsbeke en Ooigem (waar Frederik om de één of andere reden al gepasseerd was met de auto????).
Hier werden het vooral de gekende stukken van enkele andere tochten zoals Brigandbikers en zo... Daarom wel niet minder leuk, helemaal niet!

Dit is natuurlijk het risico door de wildgroei aan allerhande organisaties die tochten organiseren. Gelijk waar je naartoe trekt, veel bikers krijgen op den duur een dèjà vu gevoel. Ik vond dit echter helemaal niet erg vandaag...

Het crossparcours in Ooigem... Gekend door velen natuurlijk... Draaien, keren, op en neer,... Overal mooi te doen, maar toch wel ergens precies bruine zeep. Ik geraakte juist niet boven en begon naar beneden te glijden tot ik viel en met mijn klieken en mijn klakken in de netels terecht kwam. Voor de tweede keer vandaag zorgde ik voor de animatie van de anderen... Na het crossparcours ging de snelheid weer de hoogte in.

Geleidelijk aan voelde ik dat ik zou mogen pompen op het einde om mee te kunnen... De wind speelde mij toch wel parten... Het is ook weer wennen aan de modder, want dat is toch ook al een tijdje geleden.

Soit, geen excuses, vandaag waren de benen de beste niet... Toen Rudy en Frederik langs het kanaal gingen inbeuken tegen de wind, moest ik ze laten gaan. Ik en tegen de wind in beuken, da zijn nu ne keer twee dingen die niet samen gaan!
Bewust niet echt doorgeduwd, want met mijn knieprobleem wil ik ook nog niet tot het uiterste gaan!

Geleidelijk aan zag ik ook Siegfried een gaatje laten vallen en dan uiteindelijk zelfs wachten op mij, waarvoor dank...

Naar het einde toe kregen we nog enkele veld-doorsteken, die voor mij echt den dooddoender waren. De laatste anderhalve kilometer ging ook Siegfried nog wat versnellen omdat hij dacht Bucky gezien te hebben, maar het bleek iemand anders te zijn...

Soit, mij toch wel goed geamuseerd! Leuke tocht die zeker voor herhaling vatbaar is!


Te downloaden GPS, IGN en andere parcoursinfo

Read more...

zondag 28 september 2008 : TT Zwevezele (2)

Deze morgen afgesproken me teen 10-tal Steenbakkers om voor de 2de keer de ‘Hillestampers VTT’ te rijden.

Kwa parcours lagen de verwachtingen niet erg hoog, vorig jaar waren de eerste 10Km volledig over de weg, maar de organisatie had dit jaar beter beloofd!

Om 7.30U kwam Berre mij thuis ophalen en na de kop koffie vertrokken we in de dichte mist naar Zwevezele. Niet alleen de mist hinderde ons om op ons bestemming te geraken, ook een plaatselijke omleiding deed ons ietwat later dan voorzien op ‘ De Hille ‘ arriveren.

Ondertussen waren er reeds 3 Steenbakkers ( Bruno, Nico en Ricardo ) van tussenuit geknepen, de sloebers, zomaar voorsprong pakken !

Ondertussen was het reeds 8.45U geworden en vertrokken we met de rest ( Nick, Bikske, Rudy, Berre, Yoerik, Siegfried, Bram en gelegenheidssteenbakkers Filiberke ) van de groep voor een mistige tocht van 50Km.

Het parcours was idd al veel beter dan vorig jaar, na een 2-tal Km diende zich een eerste off-road stuk aan en na een 7-tal Km kregen we een mooie lange dreef voorgeschoteld om zo richting Hertsberghse bossen te trekken.

Na wat gekende stukken van verschillende TT’s in de buurt te hebben aangedaan, kwamen we na ong. 17Km aan de eerste BV, er was voldoende van alles, banaan – appelsien, wafels – sportdrank …..

Daar kwamen we ook voor de eerste keer onze ‘ voorlopers’ tegen.

Die eerste kilometers werd er geregeld op den enen of den anderen gewacht, temeer daar verschillende brildragers last hadden van de mist.

Zo verlieten we Hertsbeghe om via een heleboel toch wel aangename off-road stukken tussen de mais en andere velden naar Zwevezele-veld te biken.alwaar ook de 2de BV was na zo’n 38Km!

Dat 2de stuk tussen de bevoorradingen was best aangenaam kwa parcours. Ook het tempo werd een klein beetje opgedreven,onze ‘voorlopers’ werden ingehaald, hier en daar moest er iemand een gaatje laten vallen!

Na de 2de BV zat het tempo er meteen goed in, mede door de vele asfaltwegen !

Na Km 40 besloot ik me eens op kop van de groep te zetten en er ne keer ne ferme ‘snok’ aan te geven, ik voelde me goed en wou eens testen hoelang ik het zou volhouden. Tot m’n eigen verbazing tot het einde, ‘k wist niet dat ik dat nog kon : ik denk da we die laatste 10 Km nie onder de 30 per uur zijn gegaan ( behalve in de bochten )

Uiteindelijk bleken er nog 5 Steenbakkers mee te gaan ( Berre, Nick, Yoerik, Bram en Rudy ) de anderen arriveerden allemaal wat later !

In die laatste 10 Km zat wel verschrikkelijk veel asfalt, daar kan de organisatie volgend jar nog wat aan doen, maar deze tocht was al bij al toch veel beter dan vorig jaar.

Ook de rest was in orde : inschrijvingen, bevoorradigen, ………. Tip-top ! Alleen jammer van het weer.

Dan nog nen aangenamen apres gehad, met zowaar het zonnetje dat tevoorschijn kwam : misschien lag dat wel aan Fabrice ( en zoon ) die we ook nog tegen het ‘lijf’ liepen !!

Tot de volgende !

Steven

Cijfertjes :
51Km à 23.3 avs

Read more...

zondag 28 september 2008 : TT Zwevezele (1)

De tweede editie van de Hillestamperstocht op den Hille in Zwevezele. Vorig jaar kregen we na 12km baan een bosrijk parcours à la Hertsberge. Niet echt dat, maar de organisatie had beloofd uit haar fouten te leren en het roer compleet om te gooien. Iedereen verdient een tweede kans, dus opnieuw present. (ook al omdat het nog geen 6km van mijn deur is en ik vroeg thuis moest zijn want ’t was Lichtervelde kermis met feestmaal thuis – weeral 2kg bij).

Net als vorig jaar stond er weer een grote groep Steenbakkers op het lijst om hier te rijden. Tot mijn verrassing was ik de eerste. Na een tijdje arriveerden Ricardo en Bruno en werd duidelijk waarom iedereen zo lang weg bleef : de wegenwerken op de Brugsebaan tussen Pittem en Zwevezele. Als streekbewoner die baan niet nodig en nooit aan gedacht. Stilaan kwam iedereen aan. Ricardo, Bruno en Nico verkozen om al eerder te starten om op een eigen gezapig tempo te rijden.

Een kwartiertje later vertrokken we met de rest van de groep : Steven, Berre, Nick, Yourik, Rudy, Rik, Bram, ikzelf en gelegenheidssteenbakker Filiberke. Meteen stoten we op het tweede probleem van de dag : de hardnekkige mist. Die belemmerde niet alleen het zicht op de weg en de streek, maar zorgde voor de nodige miserie voor de brillendragers. Vooral Rik leek hier last mee te hebben. Zelf ook de nodige last daar ik met bril niet veel meer zag en zonder last kreeg met mijn lenzen. Uiteindelijk voor de pijnlijke ogen gekozen.

De tocht ging aanvankelijk richting Wingene en Hertsberge. We kregen in het begin verschillende offroaddreven en boerenslagen, eigen aan de streek. Enkele herkende ik niet en dat lag waarschijnlijk niet alleen aan de mist. Het werd duidelijk dat de organisatie inderdaad het parcours omgegooid had. We kregen ook een mooi technisch bosje, daarna werd het ietsje minder met wat meer baan tot aan de bevoorrading in Hertsberge. De tocht verliep volgens het ‘nieuw systeem biken’. Zo lang mogelijk samen blijven, tempo wat aanpassen en soms een wachten op eventuele achterblijvers (veelal door de mist of kleine technische probleempjes). Zo was er ook tijd voor gezapige babbeltjes, die even gestoord werden door een wilde groep renners van WTC Jabbeke, die we later op het parcours met sprekend gemak opnieuw inhaalden…

Na de bevoorrading kregen we eerst nog wat baan om uit Hertsberge te raken, maar bereikten we waar ik al een tijdje naar uitkeek : de velddreven van Ruddervoorde en Zwevezele. Mits goed gekozen is dit een aaneenschakeling van mooie dreven en boerenslagen. Ze lagen er nu nog droog bij in vergelijking met de tocht van de KWB-Lichtervelde in maart dit jaar toen ik deze dreven mocht herontdekken. Het tempo van de groep ging stilaan ook wat omhoog, maar niettemin kwamen we toch kort achter elkaar aan bij de tweede bevoorrading. Hier was het behoorlijk druk, wat laat vermoeden dat er veel volk op de kleinere afstanden zat. Ondertussen waren ook de vroege starters gegrepen.

Na de bevoorrading kwam echter waar ik voor vreesde. Zwevezele-Veld is mooi, maar we hadden bijna alles gehad en we moesten nog naar het centrum van Zwevezele en daar ligt niet zoveel wist ik. Toch wel lange baanstroken met sporadisch nog een dreef. Op een van die dreven kregen we plots een versnellende Steven, wat niet echt zijn gewoonte is. Blijkbaar ken ik Stevens fietsgewoonten nog niet goed genoeg, of toch niet zoals de rest van de Steenbakkersgroep. De fout gemaakt om mee te versnellen en zo plots opgebrand, terwijl de rest wel in zijn alsmaar sneller gaande wiel kon blijven. Stilaan naderden we Zwevezele-centrum en kon ik nog net aansluiten bij Katrien20.

We kregen nog kort het Kasteelpark om dan via kleine aardewegen, smalle wijkwegeltjes en verkavelingen (wist niet dat er zoveel in Zwevezele lagen) terug den Hille te bereiken. Nog geprobeerd aan te sluiten, maar blijkbaar was het Steenbakkerskoers door de wijken. Toen ik mijn bike afgespoten had (allé die van mijn vader, want de mijne was na Kruiskerke in groot onderhoud) zaten de meeste Steenbakkers al in de après onder het nu pas doorbrekende zonnetje. In het andere hoekje zaten mijn kersverse schoonbroer met zijn bikecompagnon. Ze hadden maar de 30 gedaan (de jeugd van tegenwoordig hé) en daar zat toch meer baan in naar hun zeggen.

De tocht was merkbaar beter dan vorig jaar en er was ook meer energie ingestoken. Een supertocht qua parcours zal het wel nooit worden, gezien ik de streek zo een beetje ken.’t Is geen Heuvelland, Vlaamse Ardennen of het golvende terrein van Zwevegem-Avelgem (my favourite). Niettemin als er nog wat aan de start en vooral aan de laatste 10kms wordt gewerkt, kan het wel iets worden. We zien wel of het volgend jaar opnieuw betert. Deze editie me toch bijzonder goed geamuseerd, al zat dat waarschijnlijk vooral aan de groep gelegen hebben.

door Siegfried

Read more...

zaterdag 27 september 2008 : TT Kruiskerke

verslagske :

Vrijdag afgesproken om rond 12u samen met Rudy in Kruiskerke te starten. Uiteindelijk maar om 12.30 vertrokken voor een ritje in een zonovergoten streek. Een mens zou al vergeten dat het een winterrit was.

In het begin de klassieke stroken uit de streek. Na enkele kilometers kregen we het eerste technische bos. Het was een stuk dat wel in meer tochten uit de regio zit, maar aanvankelijk herkende ik het niet. De parcoursbouwers hadden zich niets aangetrokken van de standaard singletrack, maar een nieuw aangelegd. Zeer verdienstelijk en vernieuwend, zeker daar dit stuk ook in hun zomertocht begin augustus zat. Meteen vielen er nog twee zaken op : 1. Rudy had duidelijk de betere benen, 2. mijn bike moest dringend in onderhoud. Het was me al opgevallen dat mijn ketting er wat losjes op lag. Nu is hij duidelijk aan vervanging toe. Op het middelste blad continu gekraak en bij de technische bulten vloog hij er meermaals af. Al snel besloten dat de rest van de tocht op het groot blad afgewerkt moest worden en dat was niet altijd even simpel. Tot overmaat van ramp begon ook een van mijn pedalen te kraken.

Daarna ging het via verschillende dreven en mooie offroadstroken naar Maria-Aalter en het traditionele domein van de Broeders van Liefde. Ook hier werd van het traditionele parcours afgeweken. We kregen zowaar een nieuw stukje! Op het einde van het domein kregen we de eerste bevoorrading die zeer goed voorzien was (oa Aquarius). De start kort na de middag bleek een goede keuze. Hoewel het over de hele lijn niet echt druk was in Kruiskerke, was het nu zeer kalm en rustig op de weg.

Na de bevoorrading kregen we bij de spoorweg nog een technisch bosje, waarna langzaam terug naar Ruiselede en Beernem (denk ik toch) werd teruggekeerd. We doorkruisten Bulskampveld waar we op één strook de oranje pijltes van de TT Hille-Zwevezele zagen. Het parcours voor morgen zal dus wel degelijk grondig gewijzigd zijn.

Na de splitsing ging het richting Hertsberge en Wingene. Na een best wel zwaar stuk (allé toch op een groot blad) stond Rudy plots stil met een lekkende band. Handig als je wel een reserveband meehebt, maar geen pomp of lepels. Dit was meteen de gelegenheid om mijn nieuwe pomp eens te laten testen. Bleek zeer goed te werken tot Rudy hem weer aftrok. 'Soupape' mee afgetrokken en opnieuw plat. Wellicht record in het platvallen, nog voor de band de grond raakte, al plat. #-o Niet getreurd en mijn reserveband uitgehaald, die gelukkig wel heel bleef onder het groot geweld van Rudy :wink:

Daarna zakten we af naar de tweede bevoorrading. Bij een bocht zagen we nog een koppel waarvan de vrouw aan het kijken was of haar tanden er nog allemaal in zaten. Wellicht gevallen (zonder helm, tss tss). De tweede bevoorrading bij Sint-Pieters-Veld was opnieuw in orde en zeer vriendelijk bediend. Daarna was het nog maar een 7-tal kilometers terug via de rest van Sint-Pieters-Veld en een mooie private strook die ik nog maar alleen in de rit van Doomkerke had gezien.

Het stof van onze bike wat afgespoeld. Toen ik naar mijn auto wou rijden, gebeurde dan toch wat al een tijdje zat aan te komen : de helft van mijn pedaal kraakte af. Kosten dus. Niet getreurd, 't weer was te mooi, net als de rit, dus afgesloten met een korte après in de zon. Aanvankelijk zat er nog niet veel volk, maar tegen dat we vertrokken begon het toch wat vol te lopen op het gelegenheidsterras.

Morgen op den Hille hopelijk even goed, het weer zal wellicht meezitten, hopelijk het parcours ook.

door Siegfried

Read more...

zondag 14 september 2008 : TT Peruwelz

’t Was weer de tweede zondag van september. Traditioneel Openmonumentendag, maar sedert vorig jaar ook dé datum van La Dinosaurienne, een tocht georganiseerd door de politie van Péruwelz-Bernissart. Als lid van heemkundige kringen en culturele raden schaamteloos forfait gegeven en voluit voor deze monumentale TT gekozen.

Er waren veel andere goede tochten die dag en sommige steenbakkers moesten forfait geven, waardoor de steenbakkersdelegatie klein leek te worden. Volgens het forum zouden enkel Ricardo en dit ‘TOF’ exemplaar aanwezig zijn. Rond 8.30 stonden we vertrekkensklaar, tot we telefoon kregen van Berre dat hij in Péruwelz hopeloos op zoek was naar een TT. De start was in tegenstelling tot vorig jaar, niet meer in die stad, maar in Bernissart. Na enige tijd waren we dan toch maar vertrokken, maar na 500m stonden we alweer stil toen we bericht kregen dat Berre al gearriveerd was. Toen hij kwam aansluiten, had hij ook Philippe in zijn wiel – in Daikintenue zowaar. Met zijn vieren de rit verder gezet. Die Daikintenue was welgekomen. Zo hadden we steeds een goed zichtbaar punt voor ons…

We kregen al meteen een technisch stukje. In een bebost gebied met wat gras en een hoop bulten werden heel wat singletracks uitgetekend. Na een schalkse bocht naar links werden we verrast door een kanjer van een helling waar we niet op voorbereid waren – lees : niet in de juiste versnelling. Als rechtgeaarde bikers niet willen plooien, dus op een veel te grote steek naar boven en meteen werd duidelijk dat we al snel aan recuperatie mochten denken. Het was ook duidelijk te zien dat Berre de man met de beste form zou zijn. Heel de rit gezwind vooraan, terwijl achteraan iedereen elkaar wel afwisselde.

Na dit technisch stuk volgde er wat gewone offroad en een doortocht door Harchies. Mooi en leuk, maar niet zo spectaculair als de startkilometers. Niettemin ging het niet echt vooruit. Ondanks de stralende zon had het al de hele week geregend, waardoor het parcours er behoorlijk vettig bij lag.

Plots kwamen we aan bij de steengroeve die vorig jaar ook in deze tocht zat. Lange en mooie doortocht en eigenlijk zeer droog in vergelijking met de rest van het parcours. Paar mooie klimmen en dito afdalingen (allé voor de liefhebbers toch). Na een mooie passage wachtte ons de eerste bevoorrading die zeer goed voorzien was. Daar Fritsie van het forum en zijn bikecompagnons tegengekomen. Ze waren zowat drie kwartier voor ons vertrokken, maar door materiaalpech allerhande serieus wat opgehouden.

Na de bevoorrading mochten we ons stilaan opmaken voor het grote bos. Van vorige jaar wisten we dat dit er nog zou aankomen, een kanjer van een bos met heel wat singletracks. Ik had de indruk dat het aantal nog hoger lag dan vorig jaar. Soms wat kleine, pittige hellingen, soms wat draaiwerk, maar steeds even leuk. Een paar keer van de bike gemoeten, maar dat viel al bij al nog mee. Gelukkig was het niet echt druk. Berre en Philippe hadden duidelijk de betere benen, Rik en ikzelf zaten in het tweede peloton. In een van de steile afdalingen over kop gegaan. Eigen schuld. Ben geen daler, maar wou het toch proberen. Halfweg in paniek geschoten en in een reflex de voorrem dichtgetrokken. NOOIT doen! Gezellig overkop gegaan, nadien terug recht, maar tien meter verder opnieuw tegen dek.

Wat verder was er plots een breder stuk, waar ik iedereen rechts zag sukkelen op een smal stuk met boomwortels, terwijl er links een brede avenue lag. Natuurlijk links gereden en nog geen halve meter verder, goed vast in het slijk, tot groot jolijt van Rik! Wat verderop wachtten Berre en Philippe ons op. Berre eiste een onmiddellijke controle van de voeten ; ik was dan ook bijzonder verheugd dat Philippes schoenen even zwart zagen.

Na kilometers en kilometers singletrack kwamen we uit langs een oude spoorweg die we even volgden. Plots moesten we links een soort natuurdomein in. Het was helemaal anders dan wat we tot dan toe gereden hadden : veel zandgrond, heidevegetatie en vooral kurkdroog in vergelijking met de rest van het parcours. Mooi lang stuk dat er vorig jaar niet bij was.

Na nog wat oude spoorwegbedding en kanaaloevers kwamen we bij de splitsing. De 40 keerde direct terug naar de startplaats, maar hoewel we het al wat begonnen te voelen, smaakte de tocht naar meer. Allen dus voor de 60 gegaan en al snel kregen we de tweede bevoorrading. De camionette van de politie deed hiervoor dienst en zorgde voor de muzikale omlijsting. De agenten van dienst meldden ons dat er nog wat technisch bos en een terrilleke zouden volgen.

Dat technisch bosje kregen we algauw. ’t Was vlug voorbij want het was maar enkele kilometers lang. Tijdens deze passage ontmoetten we Fritsie en zijn bikepartners opnieuw. De zoveelste materiaalpech. Waren wij even blij dat we zelf geen enkele keer in panne waren gevallen. Na deze strook was het nog even hergroeperen. Lees : Berre wachtte op iedereen en vooral Rik begon het al wat moeilijk te krijgen.

Daarna werd het voor de laatste 10km een beetje ieder voor zich. Iedereen begon zijn eigen tempo te rijden. Na een tijdje kregen we een oud terril. Niet opvallend in de hoogte, maar ’t was er wel degelijk een. Het was een zwaar technisch stuk dat er bij momenten vettig bij lag. De vermoeidheid begon toe te slaan en ik moest Philippe – die ik tot dan toe nog in het vizier had – definitief laten gaan. Ik zat er zelfs zover door dat ik vele kleine bulten te voet omhoog moest. De gevaarlijke afdalingen waren zeer goed aangeduid en een waarschuwing was her en der wel op zijn plaats. Daarna was het langzaam terugkeren naar Bernissart, maar steeds met veel offroad. Over het gemiddelde zullen we het maar niet hebben. Vier uur onderweg voor 63km, zegt genoeg zeker?

Uiteindelijk als derde, moe maar voldaan toegekomen. De bikewash niet geprobeerd, want het was een hogedrukreiniger. Daarna nog de après ingedoken, zelf eerst met Katrien20 en Traxer die als enige ‘forumbikers’ nog fris aanwezig waren, daarna met de rest van de Steenbakkers (da’s nu eenmaal het nadeel van in twee clubs te zitten, waar breng je de après door?).

Een fantastische tocht, veel offroad, technische stukjes, veel afwisseling, mooie natuur in weinig aangedane streek, goed gezelschap en mooi weer. Wat moet een mens meer hebben op een zondagmorgen (en middag)?

door Siegfried

Read more...

zondag 14 september 2008 : TT Wetteren

Ik ben zoals gezegd naar wetteren getrokken bij de sympathieke mtb-club "2 many bikers".Om 10 voor 8 stond ik al paraat aan de inschrijving,die echter om klokslag 8 uur,maar van start ging.Eerst nog even gebruik gemaakt van de gratis koffie en na het betalen van 3 euro het ros op om deze streek ne keer te verkennen!!Over het parcour kunnen we duidelijk zijn:70 a 75% off-road waaronder hobbelig,zuigend en door het lange gras...stoempen!!Het lag er zwaar bij...mede door de hevige regenval van de voorbije dagen maar ook door mijn fluwelen benen,die maar niet mee wilden!!Ik kon geen trap teveel geven en echt géén macht steken,wat toch wel een beetje mijn kenmerk is!! Deze twee factoren deden me dan ook besluiten om de langste tocht van 70 km te laten liggen en voor de 50 km te gaan!!In het begin van de rit moesten we een smal pad nemen die smaller en smaller werd,en je op een bepaald moment in een niet zo diepe dijk moest rijden!!Daar ging het natuurlijk mis!! Ik bleef in de prikkeldraad haperen met m'n sok en kon me nog net losrukken!!gevolg:een vernielde sok en slechts een klein wondje!!Oef...effen chance gehad dus Dit kon veel slechter afgelopen zijn!!Met de nadruk op "afgelopen"!! Ze bleven ons maar off-road onder de dikken banden schuiven en het viel al op dat er hier en daar eentje aan het sneuvelen was!!'Stervende zwanen' zoals we ook wel eens durven zeggen.Toen we ook nog een 2e ravito kregen,waren we al op 18 km van het einde.Terug even goed en verzorgd als de eerste,met hier ook een instalatie waar menig dj jaloers zou op zijn!! en een vertegenwoordiging van "aquarius".Wijle terug weg...de laatste loodjes!!Nog enkele veldwegen en mooie singeltjes verder en het einde kwam in zicht.Nog de laatste jus uit de benen gereden en we kwamen terug aan het sportcenter "de warande".Hier kregen we nog een kort technisch parcour als dessert aangeboden en de toertocht zat er op!!Aan de afspuitstand was het nog redelijk kalm.Daar zal m'n vroeg vertrekuur wel voor een deel tussengezeten hebben!!De bike netjes gereinigd en met mijn inschijvingsbonnetje kon ik een potje aiki noodles gaan afhalen aan één van de opgestelde tentjes!!Allemaal héél mooi gedaan...precies ne kerstmarkt voor bikers in een aangenaam,lekker weertje!!Een tentje van breydelham,eentje met drank,een vip tent,een stand van een fietsboer en natuurlijk de niet te ontbreken dj!!Wat hebben die "2 many bikers" toch met muziek en dj's?Misschien moet je wel een minimum aantal cd's hebben om lid te geraken van deze club?? Enfin...mijn voormiddag was zéker geslaagd,al had ik liever met betere benen aan de start verschenen.En volgend jaar??Ja,waarom niet...al is de concurentie op die dag wel enorm groot
"2 many bikers" bedankt voor jullie inzet en organisatietalent!!
sportieve groeten...
dingo

Read more...

zondag 14 september 2008 : TT Peruwelz (2)

het was super!!!!
Vanmorgen aan de inschrijving berrie gezien, die blijkbaar Ricardo en Lichterveldenare had gebeld, die ons iets voorbij de start stonden op te wachten.
Als we geen 90 tot 95% offroad hebben gehad, dan weet ik het niet.
De enige stroken asfalt waren, behalve msschn de laatste kms, verbindingsstukken tussen twee offroadstukken.
Uren in het bos gereden, zalig gewoonweg, zelfs voor iemand die niet echt technisch rijd.
Menige moeilijke stroken, en af en toe wel eens serieus baggeren, met hier en daar een venijnig klimmetje (zoals in die steengroeve en op dienen mini-terril).

Bijzonder goed meegevallen, ook het gezelschap

Volgend jaar met stip op mijne kalender, weer of geen weer

over een gemiddeld zullen we hier wel niet moeten spreken, we hebben goed en wel 4 uur op de bike gezeten voor 63 kms, wat meer dan genoeg zegt over de aard van het parkoers


door Philippe

Na enige moeite te hebben gehad om de startplaats te vinden (bedankt Ricardo en Siegfried) toch aangekomen en na 'Airco' gezien te hebben aan de start vertrokken. Siegfried en Ricardo stonden ons 500 m verder op te wachten, waarvoor dank. Dan vertrokken voor wat een schitterende tocht zou worden. Zoals Airco zei: 90 tot 95 % onverhard, waarvan toch 60 % single-tracks waren. Schitterend gewoon Let wel: het was gene zever want het gemiddelde liegt er ook niet om, en dit omdat het zeer technisch was en ook op bepaalde stroken heel modderig. Een ding weet ik zeker: bij leven en welzijn sta ik er volgend jaar zeker terug. Aan de aankomst ook nog Beasty gezien, was laat gestart en mocht de 60 niet meer doen (vroeger opstaan??)

door Berrie

Ja, is echt de moeite om daar te biken. Een zeer bosrijke streek. Sommige stukken waren wel gevaarlijk - Lichterveldenaerke en Aircoboy toch een paar keer de grond zien kussen, gelukkig zonder veel erg.
Laatste loodjes wel erg zwaar.
Aangenaam weer voor den après, dan nog mijn bike afgespuit en om 3u15 pas thuisgekomen.
Is wel de moeite geweest, maar als het volgend jaar er weer zo zwaar bij ligt kies ik misschien voor de 40.
We zijn goed samen gebleven vind ik, alleen de laatste kms heb ik toch op eigen tempo gereden, om mij niet op te blazen. Het was immers al een tijdje geleden dat ik nog een toertocht gereden heb. Volgende week ga ik naar Brugge naar de kroenkel en vanaf dan weer tochten in eigen streek.
See you on the road.

door Ricardo

Read more...

zondag 7 september 2008 : TT Lozer

Awel,
Lozer in de (bij wijlen gietende) regen, dat hadden we nog niet meegemaakt.
De vorige edities altijd mooi weer gehad, maar nu...... regen van begin tot einde ('t stopte natuurlijk met regenen toen we aankwamen in lozer Twisted Evil )!

Het gekende parkoers, weliswaar met enkele nieuwigheden (zoals in oa Mullem) en enkele passages in tegengesteld richting van andere jaren waren goed genoeg bepijld.
Gestart met 8, maar het bleek al snel dat bikske zijnen dag niet had.
Wevelgem zat msschn nog een beetje in de benen.
Steven blijkbaar onderweg lekgereden waardoor er in de buurt van de splitsing 50/39 een redeljk groot gat ontstaatn was tussen de 'koplopers' en de achtervolgers.
Tot aan de bevoorrading echter "redelijk" samen kunnen blijven, al is dat dus niet altijd zo evident als dat het op papier (allez op 't computerscherm) lijkt.

Na de splitsing tussen 50 en 39 met Berrie en John er toch wel een aardig tempo op nagehouden om uiteindelijk zonder remmen (compleet op) in lozer aan te komen. Het laaste stukske technisch aan de parking heb ik wijselijk opzij laten liggen, zie dat er weer nen boom in de weg staat...
't ging wreed vlot vandaag, maar 't was ook geen super lastig parkoer, alleen de wind was af en toe wat ambetant.

In totaal 54kms op den teller, en nat tot op het vel, maar t heeft deugd gedaan.


door Philippe

En ik hier zoals de echte steenbakkers Laughing toch gestart in lozer met steven,berre,john,bikske,philippe,iceman,en fred kroket met regenputvulweer en veel wind.
Was van plan de 50 te rijden maar door platte band van steven en het slechte weer dan toch de 39 gekozen.
De vt is goed verlopen;inderdaad een beetje veel stapsteentjes maar bij dit regenweer misschien een pluspunt .
Controle aan de bevoorrading voor mij te gestapo,trouwens denk niet dat er veel zwartrijders rijden met regenweer en bbq worsten door de kalme opkomst waren in overvloed.
Dan nog genoten van een aangename aprés en naar huis met chauffage vollenbak
Ik ga volgend jaar terug met hopelijk beter weer dat aprés buiten kan gebeuren daar in die mooie streek

door Bruno

Read more...

vrijdag 15 augustus 2008 : TT Poperinge XXL

Vandaag naar Poperinge getrokken met de bedoeling van de 80 km te gaan doen. Ik had me voorgenomen om aan de splitsing te kijken hoe het ging en dan eventueel over te schakelen naar de 100 km omdat ik toch eens graag de Casselberg zou doen ook... Had die nog nooit gedaan, maar veel van gehoord...

Afgesproken met Bert, Siegfried, Bruno, Jan Vdp en Philippe ter plaatse. Toen ik toekwam was Siegfried de enigste die ik daar al zag, samen met Steven2 die er blijkbaar weer bovenop was en vol goesting zat om te biken. Ondertussen was ook Steve daar nog die met enkele collega's de baan op ging.

Jan jammer genoeg mislopen aan de ingang, dus met een paar minder op de baan. In het begin op het gemakske enkele baantjes in en uit in Poperinge. We moesten het centrum uit geraken hé.

De eerste stroken offroad waren er direct die nogal redelijk zuigend waren, maar het werd wel duidelijk dat de regen van de voorbije dagen minder modder gemaakt had dan gevreesd. Toch was het al doseren van in het begin. Het is immers een tocht waar je je in de eerste 10 km kan mispakken. Het is relatief plat, dus kan je doorgeven zou je denken... Je kan het inderdaad, maar er volgt nog veel meer, dus is het wel belangrijk om de benen op 't gemak op te warmen. Dit was echter buiten den kerel gerekend met zijn tenuetje van wielertoerist.be... Hij vloog ons voorbij op de baan, maar bij de volgende afslag miste hij die. Tja, bij de wielertoeristen staan de pijltjes op de weg hé, dus met het hoofd naar beneden gereden zeker? :-)

Vanuit het centrum van Poperinge ging het richting Helleketelbos wat we moesten doorkruisen om in Abele te komen. Hier bleek dat het inderdaad een tochtje zou worden om op je eigen tempo te rijden. Ons groepke hing al aan de rekker...
Na Abele staken we de grens over en gingen we een tijdje rondtoeren in Frankrijk. Het werd, zoals we de streek kennen, puur genieten!
We zagen de "Mont De Cats" al van ver liggen, maar toch reden we er niet direct naar toe. Het was nog wat rondjes draaien ervoor. De eerste beklimming van den dag werd de Boeschepeberg. Niet direct de zwaarste, maar de toon was gezet. De Mont de Boeschepe zorgde direct voor een aantal hoogtemeters en een aantal fameus puffende kerels op de bike. Bij mij ging alles goed, zonder problemen op 't gemaksken naar boven. Niet te hard van stapel gaan, want er zou nog veel volgen, zeker als ik de 100 zou willen doen.

Na de Boeschepeberg zaten we voor dat we het wisten op de flanken van de Catsberg. Tijdens de afdaling van de Cats liet ik mij volledig gaan. Samen met Philippe hadden we ondertussen al een gaatje geslagen. Tijdens de afdaling gooide ik mij naar beneden en haalde ik een paar man in. Beneden wou ik schakelen, maar toen blokkeerde zo goed als alles. Bij controle bleek mijn achterwiel er heel los in te zitten... Mijne snelspanner was dus open geschoten. Stel je voor dat ik zo een jump zou genomen hebben en mijn wiel viel er uit... Man man man, da zou een schoon zicht geweest zijn.
Hierdoor dan natuurlijk een beetje achterstand opgelopen op Philippe die ondertussen al aan het slalommen was tussen wat bomen... Allez, hij probeerde toch, maar ramde een boom met zijn schouder, met alle gevolgen van dien zou blijken. 2 wielen die geplooid zijn door de slag, een getoucheerde vork, maar ergst van al blijkbaar, redelijk wat schouderpijn. HOpelijk redelijk vlug hersteld om volgende week weer te kunnen biken?

Daarna kwamen we via een gekend stuk oude spoorweg aan de bevoorrading. We hadden ondertussen al een 30 tal kilometer op de teller. Aan de bevoorrading kwamen we Petanker tegen die stond te wachten op zijn broer. Die hadden we gezien op de Boeschepeberg, waar hij mooi stond te kijkn naar zijn derailleur... totetrekkerie? Of gewoon niet beter kunnen? :-)
Ook Jan vdp stond aan de bevoorrading. Hij was vertrokken zonder ons omdat hij ons niet vond. Hij was alleen op stap en zou de rest van de 60 km afhaspelen. Niet slecht voor iemand die al jaren stil gelegen heeft op mtb-vlak...

Philippe, Berre, Bruno, Steven2 en Steve kozen voor de 60 of 80 km. Siegfried en ik gingen voor het grotere avontuur en kozen voor de 100 km die er volgens het blad aan de bevoorrading 108 zouden zijn. Soit, ik had tijd, dus laat het maar komen dacht ik zo... De Cassel, al veel van gehoord, maar nog nooit van dicht gezien. Die zou ik ook graag eens bedwingen. Na wat gebakkelei met nen kerel die dacht dat hij de man was omdat hij met nen Speci reed en die tegen iedereen zijn bike mocht zetten, konden we eindelijk op weg.
De aanloop naar de Cassel was plat, dus niet laten vangen om hier door te geven, want er zou nog wat volgen... De Cassel leek niet veel voor te stellen als je hem in de verte zag liggen. De Cats is veel imposanter van ver... Maaaaaaaar... eenmaal je er aan begint, amaai zunne, nie gezeverd...
Het werd echt pompen op bepaalde stukken. Juist voor de bevoorrading was het ergste stuk... Echt steil omhoog, de kasseien op om dan wel te kunnen genieten van een bevoorrading met een schitterend uitzicht! Een uitzicht op een heel platte omgeving, deze bult lag er precies alleen...

Na de bevoorrading was het zoals Siegfried het mooi verwoorde "maar een goede 50 km meer met een paar molshopen er tussen, dus... zeker te doen". Amaai zunne, dus vanaf de Cassel weer richting de Catsberg om terug te komen aan dezelfde bevoorrading als de eerste post. Eerst moesten we wel nog eens de Cassel afdalen en hem nog een tweetal keer omhoog langs andere kanten, helemaal niet van de poes zunne of zoals de Cercle supporter zei "zelfs niet van een hele nest poezen". Toch tijdens de beklimming twee keer moeten afstappen, ene keer bij al het losliggend grint en ene keer waar er enen voor mij besliste om hem dwars te zetten.
Op vele beklimming kwam Siegfried eerst boven, maar tegen dat we beneden waren, was ik weer voor... We kwamen hier dus goed in overeen :-)

Na de bevoorrading werd het nogmaals de Cats op via een baantje dat overging in de rand van het bos. Eenmaal boven kon je dan kiezen tussen de "easy" en de "technical" afdaling. Ik nam de technical, maar een onoplettendheid zorgde voor een valpartij met een hele grote blauwe plek en wat schaafwonden tot gevolg... Een boomstam met een put erachter die zeker te doen was, maar wie trekt er op zo'n moment nu aan zijn voorrem? Ikke natuurlijk... Mijn voorwiel stond al in de put en de rest was ook te doen, maar ik wou mijn achterwiel een beetje slepen maar trok jammergenoeg aan mijn voorrem. Den dezen dus over zijn voorwiel pats op de rug. Moet met mijn benen blijven haperen zijn aan mijn stuur... Ziet er mooi uit nu...
Nu, het had geen gevolgen voor de tocht, kon zonder moeite (allez, zonder extra moeite) verder rijden.

Daarna volgden nog den zwarten berg (waar ik jammergenoeg mijnen sportdrank met extra suikers liet vallen!), den vidaigneberg, de sulferberg en den Rodenberg (ondertussen moest ik ook toch ook effen in het rood gaan). Amaai, geleidelijk aan begonnen de benen toch wel iets minder krachten te hebben. Ook bij Siegfried bleek het beste er vanaf te zijn op een bepaald moment.
Als toppunt kregen we er de laatste 15 km ook nog een paar wieltjeszuigers bij... Mannen die van het parcours van de 60 kwamen die doodleuk in ons wiel kwamen hangen. Als we vertraagden wilden ze niet overnemen en als we versnelden wilden ze niet lossen... Tja, wij wilden ons dan ook niet geven hé. Het werd nog wat doorgeven de laatste kilometers, terwijl de benen toch wel pijn deden, maar niet plooien zunne, zeker niet met zo'n gasten in ons wiel...

Uiteindelijk zeer content en voldaan over het podiumke gereden in de zaal! Daarna vlug een cola'ke, nen douche, twee bakskes pasta (amaai da deed deugd). Afsluiten deed ik samen met Siegfried, Peter, Hanzi en Knurrebikerslady. Leuken après dus.

Om ongeveer 18u dan thuis en dan nog eens het gras afgereden (was ook nodig zunne...) om dan redelijk afgepeigerd de rest van den avond in mijne zetel door te brengen!

Door Nick

Read more...

zondag 6 juli 2008 : TT Krierecrossers Otegem

Vandaag naar Otegem. Met de bike naar ginder met al direct de flanken van Tiegemberg op , kwestie van goed opgewarmd te zijn zeker...
Toen ik daar toekwam rond 7u55 stonden er daar al een hoopje steenbakkers te wachten. Philippe, Rik en Bruno ontbraken nog. Geleidelijk aan kwam iedereen toe. Op Bruno nog even wachten en dan op gang.

Het werden gekende stroken om te beginnen. Via de gekende stapsteentjes naar het centrum van wereldstad "Yvegem" om dan via een zijkant de strook aan Stijn Streuvels op te vliegen. Na deze strook ging het richting Tiegem via de Tsjampenstraat. De gekenden boomgaard kon natuurlijk niet ontbreken in deze tocht, maar ze zat er omgekeerd in. Ook ne keer leuk.

In Tiegemcentrum dan maar de straat over om af te zakken richting Waarmaarde. Via een stuk van de Nieuwstraat en het stapsteentje kwamen we uit aan de Oudenaardsesteenweg die we ook over moesten. Via de strook aan den achterkant van de kerk, kwamen we in Kerkhove uit. De brug over en dan richting Berchem. Na ietwat teveel verhard volgens mij, kwamen we eindelijk in de strook van het echte werk. De Patersberg, de Kwaremont, Kluisberg, alles kwam binnen het bereik nu.

Ondertussen begonnen er wel scheuren te komen in ons groepke. Ik reed op mijn eigen tempo en zette mij tijdelijk in het wiel van nen "specialized man". Als de beklimmingen begonnen, had ik toch wat voorsprong op de rest van onze groep. Ik had nooit in de gaten dat ik zo voor reed.

De eerste echte beklimming van de dag werd dus de Patersberg. Ik kon er met wat voorsprong aan beginnen, maar tegen dat ik boven kwam reed Philippe toch wel naast mij. Efkes erna kwamen Steve en John ook boven. Toen ook Bert en beide Riks er waren wachtten we nog efkes op Steven en Bruno. Die bleken platgevallen te zijn, dus reden we maar door naar de bevoorrading ietske verder op. De bevoorrading bracht ons in het centrum van Zulzeke.
Aan de bevoorrading kwamen we ook Filip V. tegen, den dienen die normaal rap thuis moet zijn. Na de innerlijk mens versterkt te hebben gingen we weer op baan. John en ik reden efkes voor en na een tijdje kwam ook Filip V. ons vervoegen. Dit gebeurde na het boske dat normaal na de Kwaremont gedaan wordt, waar dienen ambetanten hond zit... (die er nu niet zat...)

Ik moest efkes de rol lossen tijdens de klim, want ik wist dat als ik hier zou willen aanklampen, ik me dan ook helemaal naar de knoppen zou rijden.
Na het stukske kwaremont, moesten we door het veld en daarna de straat over om te beginnen aan de kluis... John stond daar effen te wachten, maar omdat Bert direct na mij kwam, reed ik naar Filip en kon John bij Bert blijven.

Nu kwam één van de leuke speelstukken, het Kluisbos, al duizend keer gedaan, maar toch blijft het hier leuk. Dwars door het bos, via de Vierschaar naar den Toren om de afdaling daar te nemen. Dan aansluiten op het gele verbindingsstuk van de Blosoroutes waar het draaien en keren was. Filip leek het daar efkes moeilijk te krijgen.
Na dit draaien en keren ging het dan weer klimmend richting de Vierschaar om dan af te dalen via de Pensemont, altijd plezant!

Daarna werd het weer klimmen richting zwembad om dan rechtsaf te gaan via het kort stukje offroad naar de kamping. Efkes verder was het dan bevoorrading. Filip en ik wachtten dan op de rest. Hier was het algemene hergroepering. Filip was ondertussen weg, Rik en Bruno kwamen een heel stuk achter.

We vertrokken dan maar weer, nadat ik eens Kluisken zijn jongste spruit bewonderd had.

Na de bevoorrading kwam er daar plotseling eentje met nen Merida naast ons gevlamd en dacht van ons er eens compleet uit te rijden. Daarna dan ook maar het gaspedaal open gedraaid met de bedoeling van hem eens weer te gaan pakken. Zonder problemen ook gelukt... Tegen dat we goed en wel aan den Turkenhoek waren, na een strook met zeer grove gravé...
Toen ik hem bij de lurven gegrepen had, bleef ik ook maar doorgeven en bleef alleen tot aan den arrivée. Via de Waterhoek en een plaatselijk rondeke stapsteentjes daar, kwamen we in Rugge om via een krier, evenwijdig met de Oudenaardsesteenweg, in Avelgem uit te komen.
Dan den tuinwijk in, op het einde de gravé op en via de Waffelstraat het stapsteentje op richting veld dat ons wat verder op de grote baan bracht. Via een krier ging het dan uiteindelijk richting Ruifeleinde. Het bleef vliegen. Ondertussen ook een hele meute Toffers ingehaald. Siegfried ging echter voor den groten tocht vernam ik hier.

Dan nog de gekende stroken in en rond Otegem en uiteindelijk kwamen we na een redelijk rappe tocht terug aan de start. Juist na mij kwam John, dan Steve, Bert,...

Enkel Philippe en Steven kozen uiteindelijk voor de 70 km... Chapeau manne!

door nick

Read more...

zaterdag 28 juni 2008 : TT Sellewie Beneden

Vandaag samen met een paar steenbakkers afgesproken om te gaan biken in Sellewie Beneden... Vorig jaar ook deze tocht gedaan en mij goed geamuseerd, maar wel soms verzopen geweest. Dit jaar zou het echter droog liggen en stofferig zijn... Goed om eens door te geven dus...

Door gps probleem is de track maar gestart vanaf den Wulfsberg, juist voor het binnenrijden van Banhoutbos. Vorig jaar was de tocht voor Yoerik hier al bijna gedaan. Door pech mocht hij hier weer naar huis. Dit jaar is hij er helemaal niet bij omdat hij moet werken...

Philippe, John, Kurt, Siegfried en ikzelf zouden voor de 80 gaan. Enkele anderen, waaronder Koen en Nico deden een kortere afstand aan een ietwat gematigder tempo. Nico had immers lang stil gelegen en was nu herbegonnen met het biken. Weer pieken naar 15 augustus?

In het Banhoutbos werd direct duidelijk dat de benen vandaag redelijk goed waren en dat het een leuk tochtje zou worden. Hier was het draaien en keren, remmen, klimmen, dalen,... Leuk, heel leuk om te beginnen.

Het werd een tocht om te genieten... Van Sellewie richting Sint Denijs waar we dan het Mortagnebos voorgeschoteld kregen, na de afdaling waar ik enkele weken terug mijn ribben gekneusd heb tijdens een val. Vanaf Mortagnebos dan richting den Dries, Zwijnshoek, Vijfkeer... Dan een toerke Kooigem met de klim aan de watervoorziening.

Na dit extra toerke volgde het stukje grandvalbos. Nen trageren biker voor mij zorgde ervoor dat ik vanuit bijna stilstand tegen de grond ging... redelijk belachelijk nadat ik een efforke gedaan had om vlug in hun wiel te geraken. Net voor het bos ging het dus mis... Daarna was het afdalen tot aan de bevoorrading... Na de bevoorrading ging het richting de Tontekapel. De "klim" die ik zo graag doe zei John. Inderdaad, niet direct my peace of cake. Ik weet niet waarom, maar dit is dus mijn zwart beest in de streek. Nu, vandaag ging het redelijk, ik denk dat het vooral in het koppeke zit, maar toch...

Bovenaan de tontekapel ging het links af om dan naar het molentje te dalen. Daarna kregen we een stukje van de Geiteberg te doen via een bosselke (privé) dat ons halverwege de klim bracht. Mooi stuk, waar we omringd werden door Krierecrossers. Overal waar je keek, zag je ze...

Daarna was het via het gekende stapsteentje richting Bellegembos dat eens werd gedaan als klim ipv als sterke afdaling. Leuk, gelukkig droog... Hier moest ik John en Philippe effen laten gaan, het was duidelijk dat dit John zijn "thuisterrein" was.
Na Bellegembos de kasseien aan de overkant naar beneden en weer richting Sint Denijs. Philippe kan toch echt wel op het groot mes rijden zunne als het klimt.. Hij vloog mij een paar keren voorbij, niet te doen...
Daarna volgde de klim aan de Boereleute... man man man... Gelukkig lag het er droog bij. Ondertussen waren een aantal krierecrossers ons voorbij gevlogen. In de klim er toch weer een paar opgeraapt die blijkbaar niet zo graag klimmen?

Dan was het in gestrekte draf naar de bevoorrading. Kurt en Siegfried kwamen efkes later ook toe. Daar beslisten we unaniem om inderdaad de 80 te doen.

De extra lus zou inderdaad nogal wat zware stukken brengen... We gingen weer richting Bellegem om daar nog wat te gaan spelen... De kasseien in Bellegem zorgden bij mij voor een heel zwak moment. Klimmen op de kasseien tegen de wind in... Pfff, er zijn dingen die ik liever doe. Soit, dan uiteindelijk weer bij Philippe en John gekomen. Ondertussen werd de achterstand van Siegfried en Kurt ietse groter... Uiteindelijk kwamen we weer rond Bellegembos uit. De klim die we daar deze keer deden, ging naar rechts om dan via Argendaalbos en de kasseien naar boven te gaan. Daarna nog de Katteberg, Laatste Oordje, Katteberg om weer aan de bevoorrading te komen. Ze was heel welkom...
Wat me wel efkes heeft beziggehouden is de man die in de grond lag na een ongeval in Bellegem. Hij was met zijn bike tegen een auto gevlamd. De bike die we efkes ervoor hadden staan bewonderen (nen focus) was niet meer... Gelukkig was er ook een dokter mee die zei dat het erger leek dan het was. Laten we hopen dat hij het bij het rechte eind heeft...

Na de bevoorrading koos John voor de route naar huis. Philippe en ikzelf gaven door, Kurt en Siegfried temporiseerden samen.

Wat nog volgde? Richting Keiberg, daar omhoog richting kapelleke door het veld, iets verder naar beneden via de oude spoorweg om dan wat verder de trappen richting de vaart te nemen nadat we aan den overkant van de keiberg gedaald waren.

Na de trappen richting Knokke, de brug over en dan richting Sellewie. Op een bepaald moment, aan Banhoutbos, dan toch Philippe moeten laten gaan en de rest op mijn tempo uitgereden. Nog wel veel stervende zwanen opgeraapt... Philippe zo goed als constant in het vizier gehad, maar ja... hij was te rap...

Read more...

zaterdag 7 juni 2008 : Regiotour Oost Vlaanderen

Zaterdag stond de Regiotour terug op de kalender. De meeste Steenbakkers hadden in Zottegem afgesproken. Kurt en Rik waren voordien al in Sint-Lievens-Houtem ingeschreven en zouden daar starten. De thuisrijder Iceman zou vanuit Lierde starten voor een korter ritje.

Rond 7.30 in Zottegem toegekomen waar John al rondreed en Philippe en Steven2 ook net toekwamen. Kort daarna volgende ook Bruno, Nick, Pascal, Wouter, Rudy en Stoffel. Na nog eventjes wachten op de voorzitter en –trekker en Rik waren we al met twaalf om te starten. Ook een bikemaat van Rik en forumbiker Kadeetje sloten aan, net als forumbikers Vommie en Petanker die vorig jaar met Nick en mij hadden meegereden. De twee broers besloten echter al een kleine voorsprong te nemen. De intentie van sommigen om de 130 te rijden was door de regen van de voorbije dagen en de motregen die ochtend al snel weggevloeid. En wie nog een beetje twijfelde, zou al na de eerste 100m aanvoelen hoe de rest van de rit er zou bijliggen: een laat-je-glijden-parcours!

In het eerste traject werd er vooral binnen de grote groep wat afgetast hoe snel er mocht gegaan worden en hoe sterk iedereen op dit parcours zat. De eerste afstand was qua hoogtemeters ook een van de zwaarste. Via Lierde ging het naar Geraardsbergen. De Steenbakkerstrein werd al snel een rekker met wisselende groepjes. Door het natte parcours was de zwaarste beklimming nabij Geraardsbergen blijkbaar geschrapt, maar er waren nog heel wat leuke offroadstukken. Bij aankomst op de bevoorrading in Geraardsbergen werd er gehergroepeerd en werd al snel duidelijk dat we de eerste Steenbakker verloren waren. Bruno was blijkbaar de 130 opgedraaid. Een beetje overmoedig zou later blijken.

Na de bevoorrading volgde al snel de bekende Muur van Geraardsbergen. Hier werd al snel duidelijk wie de klimmers waren. Stoffel en Wouter vlogen op het gemak iedereen voorbij alsof het niets was. Zelf gelukkig ook bij de eerste boven, maar daardoor het familiedrama op de achterhoede niet gezien. Nick en John hadden blijkbaar wat moeite met een weerspannige borduur en zochten dan maar samen nader bij de grond een oplossing voor deze hindernis. Eenmaal boven had Philippe dezelfde reactie over zijn eerste Muurklim als ik over drie jaar: ‘Was dit de Muur?’

Na de Muur opnieuw hergroepering en ging het richting Nederhasselt voor een nieuwe bevoorrading. Door de aanhoudende regen en de bikers voor ons werd het parcours alsmaar gladder. Nu voor mij maakte dat niet veel uit. Ik ben zot van dergelijke zware modderritten die nog net berijdbaar zijn en die ook nog wat hoogtemeters bevatten, zonder supertechnisch te zijn. Anderen hadden meer last van deze ondergrond. Regelmatig werd er een halt gehouden om te hergroeperen. Ondertussen maakten we ook de ene valpartij na de andere mee. Zelf een keer de tarwe van dichtbij bestudeerd, maar geconcludeerd dat die nog niet rijp was.

De modder zorgde ook voor heel wat miserie met de bikes. De ene na de andere biker begon last te krijgen met zijn schakels, versnellingen en remmen, wat de rit alleen maar avontuurlijker maakte. Alsof het nog niet zwaar genoeg lag, had de organisatie nog enkele velddoorsteken voorzien. Een van mijn favoriete ondergronden daar kracht en uithouding hier naar boven komen i.p.v. snelheid en techniek. Eentje was echter ondoenbaar. Zelfs nog als een van de langste volgehouden, maar de laatste 2 meter waren er te veel aan. Opvallend ook tijdens deze rit dat de meeste bikers die moesten afstappen, snel plaats maakten voor de bikers achter hen. Het is vaak anders.

Na een 70tal kilometer bereikten we relatief kort na elkaar de bevoorrading van Erpe-Mere waar een pracht van een singletrack op ons lag te wachten. Door de verschillende startlocaties was het mogelijk om hier de bikes af te spuiten, want ondertussen geen overbodige luxe was geworden. Van de grote groep waarmee we gestart waren, moesten er nu enkele af. Steven, Rik en zijn bikemaat besloten via de weg naar Zottegem terug te keren. Nog voor Erpe-Mere had Stoffel hetzelfde besluit genomen. Hij ging echter meteen met de fiets terug naar huis, altijd goed voor wat extra trainingskilometers. Ook Philippe overwoog om op de baan terug te keren, maar na het bijstellen van de bijna verdwenen remmen, was hij toch in de achtervolging gegaan.

Hoewel het traject Erpe-Mere – Sint-Lievens-Houtem vooraf niet echt als het zwaarste stuk werd beschouwd, bleek dit echter een zware dobber te worden. De vele modderstroken waren compleet kapotgereden. John besloot dan ook maar op de weg terug te keren. Ondertussen was er raar genoeg een nieuwe volgorde in de Steenbakkerstrein ontstaan. Hoewel ik tot dan steeds in de tweede helft had gehangen, kwam ik plots wat meer in form (of de rest uit form?). Verrassend haalde ik zelfs Pascal gemakkelijk in, hoewel dit vooral met fysieke ongemakken te maken had. Uiteindelijk helemaal voorin bij Wouter beland en samen in Sint-Lievens-Houtem gearriveerd, waar we verrassend lang op de rest moesten wachten. Uiteindelijk kwamen Pascal, Rudy, Philippe, Steven2, Nick en Kadeetje nog toe. Pascal zou er hier echter een eind aan maken en werd door de pechdienst gerepatrieerd. Hierdoor bleven we nog met zeven van de veertien starters over…

Wouter bleek de fitste van allemaal. Na die korte venijnige klim en de singletrack naar beneden werd hij niet meer gesignaleerd voor Zottegem. Daarna volgde iedereen wat op eigen tempo. Philippe bleek dan wel aan het einde van zijn remmen te zijn, maar nog niet aan het einde van zijn Latijn. Hij ging Rudy en ik dan ook vlotjes voorbij. Nick en Steven2 volgden kort achter ons en Kadeetje daar nog iets achter. Na enkele leuke pittige stukjes kwamen we op de parking van Zottegem toe. Ik stelde op mijn kilometerteller maar 99km vast, daarom die extra lus rond de sporthal er maar bij genomen en zodoende over de 100 gegaan. Bij aankomst bleken enkele van de afgevallen Steenbakkers al aangekomen en fris gewassen en geschoren.

Na een deugddoende bikewash en bikerwash snel de après ingedoken. Jammer genoeg niet in het gras en het zonnetje zoals de voorbije edities, maar in de tent. Iedereen bleek ondanks het flandrienweer en -parcours uiterst tevreden over deze rit, zelfs ondanks alle tegenslagen. Al kan het Pater Lievensbier daar ook aan gelegen hebben. Alvast onthouden voor vorig jaar, dat bier is te zwaar voor mij…

Kort samengevat, een leuke wintertocht op een zomerdag in aangenaam (club)gezelschap. Misschien een vaste clubactiviteit voor de volgende jaren? Mij zien ze alleszins terug.



door Siegfried

Read more...