zondag 7 september 2008 : Grand Raid Godefroid (Bouillon)

ja mannekes de weergoden waren ons heel slecht gezind
de eerste kilometers lagen nog maar net achter ons als de regen toesloeg
waardoor je het parcours zo zag veranderen
ondertussen dienden zich de eerste klimmetjes aan die nog te doen waren
het tempo lag laag onder het motto doseren-doseren om alsnog moe maar voldaan aan te komen
naarmate de km's verstreken stonden we regelmatig te voet op de nijdige hellingen
soms was het zelfs 2 stappen vooruit en 1 achteruit
de afdalingen lagen spekglad waardoor men heel alert moest blijven
zelf op de relatief vlakke stukken was het stoempen wat de rit nog harder maakte
al bij al was het een prachtige rit
bepijling was goed-bevoorrading was net voldoende-goede afspuitstand op een 500m van de start site-wat moeite gehad om den arrive te vinden-
douches waren een ramp-....
maar t'is toch zalig biken in de ardennen

nen dikke merci aan yourik voor de compagnie en vervoer

door steven

Inderdaad : abandon na 75 kilometer. Aan kilometer 60 kreeg ik een fameuse spat modder in mijn oog, enen die serieus piekte. De oogarts had gezegd: 'mocht er een vreemd object in jouw oog terechtkomen, overvloedig spoelen met deze druppeltjes'. Maar we hadden al een paar keer serieus gespoeld, en de druppelkes raakten op. Dan had ik al besloten om er de brui aan te geven, maar Steven heeft mijne moral nog een beetje opgekrikt, en me op sleeptouw genomen tot aan de volgende bevoorrading, die op zo'n 5km van Bouillon bleek te zijn.
Vanaf daar over asfalt* naar de douches** gereden.
*Het waren ongeveer de eerste stroken asfalt in 7 uur.
**tegen dat ik goed en wel uit de douches was, had Steven al gefinished. Proficiat!

Ondertussen goed aan het recuperen, en mentaal al helemaal klaar voor volgend jaar. Ondanks alles was het genieten.

door Yoerik

Read more...

vrijdag 15 augustus 2008 : TT Poperinge XXL

Vandaag naar Poperinge getrokken met de bedoeling van de 80 km te gaan doen. Ik had me voorgenomen om aan de splitsing te kijken hoe het ging en dan eventueel over te schakelen naar de 100 km omdat ik toch eens graag de Casselberg zou doen ook... Had die nog nooit gedaan, maar veel van gehoord...

Afgesproken met Bert, Siegfried, Bruno, Jan Vdp en Philippe ter plaatse. Toen ik toekwam was Siegfried de enigste die ik daar al zag, samen met Steven2 die er blijkbaar weer bovenop was en vol goesting zat om te biken. Ondertussen was ook Steve daar nog die met enkele collega's de baan op ging.

Jan jammer genoeg mislopen aan de ingang, dus met een paar minder op de baan. In het begin op het gemakske enkele baantjes in en uit in Poperinge. We moesten het centrum uit geraken hé.

De eerste stroken offroad waren er direct die nogal redelijk zuigend waren, maar het werd wel duidelijk dat de regen van de voorbije dagen minder modder gemaakt had dan gevreesd. Toch was het al doseren van in het begin. Het is immers een tocht waar je je in de eerste 10 km kan mispakken. Het is relatief plat, dus kan je doorgeven zou je denken... Je kan het inderdaad, maar er volgt nog veel meer, dus is het wel belangrijk om de benen op 't gemak op te warmen. Dit was echter buiten den kerel gerekend met zijn tenuetje van wielertoerist.be... Hij vloog ons voorbij op de baan, maar bij de volgende afslag miste hij die. Tja, bij de wielertoeristen staan de pijltjes op de weg hé, dus met het hoofd naar beneden gereden zeker? :-)

Vanuit het centrum van Poperinge ging het richting Helleketelbos wat we moesten doorkruisen om in Abele te komen. Hier bleek dat het inderdaad een tochtje zou worden om op je eigen tempo te rijden. Ons groepke hing al aan de rekker...
Na Abele staken we de grens over en gingen we een tijdje rondtoeren in Frankrijk. Het werd, zoals we de streek kennen, puur genieten!
We zagen de "Mont De Cats" al van ver liggen, maar toch reden we er niet direct naar toe. Het was nog wat rondjes draaien ervoor. De eerste beklimming van den dag werd de Boeschepeberg. Niet direct de zwaarste, maar de toon was gezet. De Mont de Boeschepe zorgde direct voor een aantal hoogtemeters en een aantal fameus puffende kerels op de bike. Bij mij ging alles goed, zonder problemen op 't gemaksken naar boven. Niet te hard van stapel gaan, want er zou nog veel volgen, zeker als ik de 100 zou willen doen.

Na de Boeschepeberg zaten we voor dat we het wisten op de flanken van de Catsberg. Tijdens de afdaling van de Cats liet ik mij volledig gaan. Samen met Philippe hadden we ondertussen al een gaatje geslagen. Tijdens de afdaling gooide ik mij naar beneden en haalde ik een paar man in. Beneden wou ik schakelen, maar toen blokkeerde zo goed als alles. Bij controle bleek mijn achterwiel er heel los in te zitten... Mijne snelspanner was dus open geschoten. Stel je voor dat ik zo een jump zou genomen hebben en mijn wiel viel er uit... Man man man, da zou een schoon zicht geweest zijn.
Hierdoor dan natuurlijk een beetje achterstand opgelopen op Philippe die ondertussen al aan het slalommen was tussen wat bomen... Allez, hij probeerde toch, maar ramde een boom met zijn schouder, met alle gevolgen van dien zou blijken. 2 wielen die geplooid zijn door de slag, een getoucheerde vork, maar ergst van al blijkbaar, redelijk wat schouderpijn. HOpelijk redelijk vlug hersteld om volgende week weer te kunnen biken?

Daarna kwamen we via een gekend stuk oude spoorweg aan de bevoorrading. We hadden ondertussen al een 30 tal kilometer op de teller. Aan de bevoorrading kwamen we Petanker tegen die stond te wachten op zijn broer. Die hadden we gezien op de Boeschepeberg, waar hij mooi stond te kijkn naar zijn derailleur... totetrekkerie? Of gewoon niet beter kunnen? :-)
Ook Jan vdp stond aan de bevoorrading. Hij was vertrokken zonder ons omdat hij ons niet vond. Hij was alleen op stap en zou de rest van de 60 km afhaspelen. Niet slecht voor iemand die al jaren stil gelegen heeft op mtb-vlak...

Philippe, Berre, Bruno, Steven2 en Steve kozen voor de 60 of 80 km. Siegfried en ik gingen voor het grotere avontuur en kozen voor de 100 km die er volgens het blad aan de bevoorrading 108 zouden zijn. Soit, ik had tijd, dus laat het maar komen dacht ik zo... De Cassel, al veel van gehoord, maar nog nooit van dicht gezien. Die zou ik ook graag eens bedwingen. Na wat gebakkelei met nen kerel die dacht dat hij de man was omdat hij met nen Speci reed en die tegen iedereen zijn bike mocht zetten, konden we eindelijk op weg.
De aanloop naar de Cassel was plat, dus niet laten vangen om hier door te geven, want er zou nog wat volgen... De Cassel leek niet veel voor te stellen als je hem in de verte zag liggen. De Cats is veel imposanter van ver... Maaaaaaaar... eenmaal je er aan begint, amaai zunne, nie gezeverd...
Het werd echt pompen op bepaalde stukken. Juist voor de bevoorrading was het ergste stuk... Echt steil omhoog, de kasseien op om dan wel te kunnen genieten van een bevoorrading met een schitterend uitzicht! Een uitzicht op een heel platte omgeving, deze bult lag er precies alleen...

Na de bevoorrading was het zoals Siegfried het mooi verwoorde "maar een goede 50 km meer met een paar molshopen er tussen, dus... zeker te doen". Amaai zunne, dus vanaf de Cassel weer richting de Catsberg om terug te komen aan dezelfde bevoorrading als de eerste post. Eerst moesten we wel nog eens de Cassel afdalen en hem nog een tweetal keer omhoog langs andere kanten, helemaal niet van de poes zunne of zoals de Cercle supporter zei "zelfs niet van een hele nest poezen". Toch tijdens de beklimming twee keer moeten afstappen, ene keer bij al het losliggend grint en ene keer waar er enen voor mij besliste om hem dwars te zetten.
Op vele beklimming kwam Siegfried eerst boven, maar tegen dat we beneden waren, was ik weer voor... We kwamen hier dus goed in overeen :-)

Na de bevoorrading werd het nogmaals de Cats op via een baantje dat overging in de rand van het bos. Eenmaal boven kon je dan kiezen tussen de "easy" en de "technical" afdaling. Ik nam de technical, maar een onoplettendheid zorgde voor een valpartij met een hele grote blauwe plek en wat schaafwonden tot gevolg... Een boomstam met een put erachter die zeker te doen was, maar wie trekt er op zo'n moment nu aan zijn voorrem? Ikke natuurlijk... Mijn voorwiel stond al in de put en de rest was ook te doen, maar ik wou mijn achterwiel een beetje slepen maar trok jammergenoeg aan mijn voorrem. Den dezen dus over zijn voorwiel pats op de rug. Moet met mijn benen blijven haperen zijn aan mijn stuur... Ziet er mooi uit nu...
Nu, het had geen gevolgen voor de tocht, kon zonder moeite (allez, zonder extra moeite) verder rijden.

Daarna volgden nog den zwarten berg (waar ik jammergenoeg mijnen sportdrank met extra suikers liet vallen!), den vidaigneberg, de sulferberg en den Rodenberg (ondertussen moest ik ook toch ook effen in het rood gaan). Amaai, geleidelijk aan begonnen de benen toch wel iets minder krachten te hebben. Ook bij Siegfried bleek het beste er vanaf te zijn op een bepaald moment.
Als toppunt kregen we er de laatste 15 km ook nog een paar wieltjeszuigers bij... Mannen die van het parcours van de 60 kwamen die doodleuk in ons wiel kwamen hangen. Als we vertraagden wilden ze niet overnemen en als we versnelden wilden ze niet lossen... Tja, wij wilden ons dan ook niet geven hé. Het werd nog wat doorgeven de laatste kilometers, terwijl de benen toch wel pijn deden, maar niet plooien zunne, zeker niet met zo'n gasten in ons wiel...

Uiteindelijk zeer content en voldaan over het podiumke gereden in de zaal! Daarna vlug een cola'ke, nen douche, twee bakskes pasta (amaai da deed deugd). Afsluiten deed ik samen met Siegfried, Peter, Hanzi en Knurrebikerslady. Leuken après dus.

Om ongeveer 18u dan thuis en dan nog eens het gras afgereden (was ook nodig zunne...) om dan redelijk afgepeigerd de rest van den avond in mijne zetel door te brengen!

Door Nick

Read more...

zaterdag 7 juni 2008 : Regiotour Oost Vlaanderen

Zaterdag stond de Regiotour terug op de kalender. De meeste Steenbakkers hadden in Zottegem afgesproken. Kurt en Rik waren voordien al in Sint-Lievens-Houtem ingeschreven en zouden daar starten. De thuisrijder Iceman zou vanuit Lierde starten voor een korter ritje.

Rond 7.30 in Zottegem toegekomen waar John al rondreed en Philippe en Steven2 ook net toekwamen. Kort daarna volgende ook Bruno, Nick, Pascal, Wouter, Rudy en Stoffel. Na nog eventjes wachten op de voorzitter en –trekker en Rik waren we al met twaalf om te starten. Ook een bikemaat van Rik en forumbiker Kadeetje sloten aan, net als forumbikers Vommie en Petanker die vorig jaar met Nick en mij hadden meegereden. De twee broers besloten echter al een kleine voorsprong te nemen. De intentie van sommigen om de 130 te rijden was door de regen van de voorbije dagen en de motregen die ochtend al snel weggevloeid. En wie nog een beetje twijfelde, zou al na de eerste 100m aanvoelen hoe de rest van de rit er zou bijliggen: een laat-je-glijden-parcours!

In het eerste traject werd er vooral binnen de grote groep wat afgetast hoe snel er mocht gegaan worden en hoe sterk iedereen op dit parcours zat. De eerste afstand was qua hoogtemeters ook een van de zwaarste. Via Lierde ging het naar Geraardsbergen. De Steenbakkerstrein werd al snel een rekker met wisselende groepjes. Door het natte parcours was de zwaarste beklimming nabij Geraardsbergen blijkbaar geschrapt, maar er waren nog heel wat leuke offroadstukken. Bij aankomst op de bevoorrading in Geraardsbergen werd er gehergroepeerd en werd al snel duidelijk dat we de eerste Steenbakker verloren waren. Bruno was blijkbaar de 130 opgedraaid. Een beetje overmoedig zou later blijken.

Na de bevoorrading volgde al snel de bekende Muur van Geraardsbergen. Hier werd al snel duidelijk wie de klimmers waren. Stoffel en Wouter vlogen op het gemak iedereen voorbij alsof het niets was. Zelf gelukkig ook bij de eerste boven, maar daardoor het familiedrama op de achterhoede niet gezien. Nick en John hadden blijkbaar wat moeite met een weerspannige borduur en zochten dan maar samen nader bij de grond een oplossing voor deze hindernis. Eenmaal boven had Philippe dezelfde reactie over zijn eerste Muurklim als ik over drie jaar: ‘Was dit de Muur?’

Na de Muur opnieuw hergroepering en ging het richting Nederhasselt voor een nieuwe bevoorrading. Door de aanhoudende regen en de bikers voor ons werd het parcours alsmaar gladder. Nu voor mij maakte dat niet veel uit. Ik ben zot van dergelijke zware modderritten die nog net berijdbaar zijn en die ook nog wat hoogtemeters bevatten, zonder supertechnisch te zijn. Anderen hadden meer last van deze ondergrond. Regelmatig werd er een halt gehouden om te hergroeperen. Ondertussen maakten we ook de ene valpartij na de andere mee. Zelf een keer de tarwe van dichtbij bestudeerd, maar geconcludeerd dat die nog niet rijp was.

De modder zorgde ook voor heel wat miserie met de bikes. De ene na de andere biker begon last te krijgen met zijn schakels, versnellingen en remmen, wat de rit alleen maar avontuurlijker maakte. Alsof het nog niet zwaar genoeg lag, had de organisatie nog enkele velddoorsteken voorzien. Een van mijn favoriete ondergronden daar kracht en uithouding hier naar boven komen i.p.v. snelheid en techniek. Eentje was echter ondoenbaar. Zelfs nog als een van de langste volgehouden, maar de laatste 2 meter waren er te veel aan. Opvallend ook tijdens deze rit dat de meeste bikers die moesten afstappen, snel plaats maakten voor de bikers achter hen. Het is vaak anders.

Na een 70tal kilometer bereikten we relatief kort na elkaar de bevoorrading van Erpe-Mere waar een pracht van een singletrack op ons lag te wachten. Door de verschillende startlocaties was het mogelijk om hier de bikes af te spuiten, want ondertussen geen overbodige luxe was geworden. Van de grote groep waarmee we gestart waren, moesten er nu enkele af. Steven, Rik en zijn bikemaat besloten via de weg naar Zottegem terug te keren. Nog voor Erpe-Mere had Stoffel hetzelfde besluit genomen. Hij ging echter meteen met de fiets terug naar huis, altijd goed voor wat extra trainingskilometers. Ook Philippe overwoog om op de baan terug te keren, maar na het bijstellen van de bijna verdwenen remmen, was hij toch in de achtervolging gegaan.

Hoewel het traject Erpe-Mere – Sint-Lievens-Houtem vooraf niet echt als het zwaarste stuk werd beschouwd, bleek dit echter een zware dobber te worden. De vele modderstroken waren compleet kapotgereden. John besloot dan ook maar op de weg terug te keren. Ondertussen was er raar genoeg een nieuwe volgorde in de Steenbakkerstrein ontstaan. Hoewel ik tot dan steeds in de tweede helft had gehangen, kwam ik plots wat meer in form (of de rest uit form?). Verrassend haalde ik zelfs Pascal gemakkelijk in, hoewel dit vooral met fysieke ongemakken te maken had. Uiteindelijk helemaal voorin bij Wouter beland en samen in Sint-Lievens-Houtem gearriveerd, waar we verrassend lang op de rest moesten wachten. Uiteindelijk kwamen Pascal, Rudy, Philippe, Steven2, Nick en Kadeetje nog toe. Pascal zou er hier echter een eind aan maken en werd door de pechdienst gerepatrieerd. Hierdoor bleven we nog met zeven van de veertien starters over…

Wouter bleek de fitste van allemaal. Na die korte venijnige klim en de singletrack naar beneden werd hij niet meer gesignaleerd voor Zottegem. Daarna volgde iedereen wat op eigen tempo. Philippe bleek dan wel aan het einde van zijn remmen te zijn, maar nog niet aan het einde van zijn Latijn. Hij ging Rudy en ik dan ook vlotjes voorbij. Nick en Steven2 volgden kort achter ons en Kadeetje daar nog iets achter. Na enkele leuke pittige stukjes kwamen we op de parking van Zottegem toe. Ik stelde op mijn kilometerteller maar 99km vast, daarom die extra lus rond de sporthal er maar bij genomen en zodoende over de 100 gegaan. Bij aankomst bleken enkele van de afgevallen Steenbakkers al aangekomen en fris gewassen en geschoren.

Na een deugddoende bikewash en bikerwash snel de après ingedoken. Jammer genoeg niet in het gras en het zonnetje zoals de voorbije edities, maar in de tent. Iedereen bleek ondanks het flandrienweer en -parcours uiterst tevreden over deze rit, zelfs ondanks alle tegenslagen. Al kan het Pater Lievensbier daar ook aan gelegen hebben. Alvast onthouden voor vorig jaar, dat bier is te zwaar voor mij…

Kort samengevat, een leuke wintertocht op een zomerdag in aangenaam (club)gezelschap. Misschien een vaste clubactiviteit voor de volgende jaren? Mij zien ze alleszins terug.



door Siegfried

Read more...

donderdag 01 mei 2008 : La Wissantaise (Frankrijk)

Bij mijn weten als enige steenbakker in Wissant gereden (en 'k had dan nog mijnTOF-tenuetje aan :wink: ) Bij deze een relaas om u te doen watertanden of om aan de regenhaters te tonen dat ze misschien de juiste keuze gemaakt hebben.

Na Katrien20 (na twee maanden blessure haar eerste TT en je moet nu eenmaal iets rijden als eerste TT, waarom niet een marathon in Wissant?)opgepikt te hebben in een alsmaar meer stralende zon richting Frankrijk vertrokken. Eenmaal Calais naderde, verschenen daar ook alsmaar donker wordende wolken en in Wissant was het zo ver : gieten! Daarna beterde het wel, maar pas na 36km stopte het eindelijk met regenen. Daarna fantastisch weer en zowaar een verkwikkend zonnetje.

Met enkele forumbikers vertrokken, maar al na enkele kilometers moeten laten gaan. Niet dat ze zo snel reden, maar toch te snel voor mij. Raakte niet meteen opgewarmd door de regen en doordat de zwaarste stukken toch wel in de eerste helft zaten. Al direct enkele kuitenbijtertjes en zeer lange geleidelijke klims. Dat stuk bij Cap Gris Nez was zalig, waar o zo zwaar. Daar er een eerste keer afgemoeten, maar 't zou niet de laatste keer worden. Vlak voor de eerste bevoorrading was er een oneindig lang stuk offroad dat ongenadig klom en voor veel slachtoffers zorgde. Ongelooflijk veel afgebroken patten en wandelende Fransen.

Daarna volgde een van de zwaarste beklimmingen, die naar het panoramapunt vlakbij Wissant. Opnieuw net niet boven. Dit stuk was zowat het enige dat er ook vorig jaar inzat en dan nog in omgekeerde volgorde. Het parcours was compleet anders dan de twee voorbije edities. Men koos er nu voor om de kustlijn te volgen, eerst noordwaarts naar Cap Gris Nez, terug en dan naar het zuiden. De grootste afstand ging tot in Boulogne-sur-Mer. Daarna nog dichter bij de kust terug. We hebben dus vaak de zee en 's morgens ook enkele keren Engeland gezien. Prachtige zichten over zee, velden, groen en lieflijke dorpjes.

Bij de tweede bevoorrading hergroepering met Kenny (TT Oudenburg), Katrien20 en nog een Bikedevil. De rest van de rit samengebleven. Het was gestopt met regenen en na sterk op elkaar ingepraat te hebben, gingen we allemaal voor de 90 ipv de 70 die we door regen in ons hoofd geprent hadden. Meteen werd duidelijk dat er niet veel de 90-105 gedaan hebben. Slechts een 20-30tal sporen nog te zien. De 105 lag mooi te blinken, maar wijselijk werd voor de 90 gekozen. (morgen tweedaagse TOF-trektocht) Daar lag een niet te toen nat keienpad met trappen, omhoog. We naderden Boulogne en de tocht kreeg hier wat meer road. We moesten door een voorstadje en kregen daar de derde bevoorrading met baguette-jambon ou paté à volonté (a ja, want ze hadden er te veel want maar weinigen deden de grote afstanden en 't waren dan nog zeker 3/4 Belgen). Ook daarna nog leuke stukken met ietsje meer road, daar we door het charmante Wimereux en Ambleteuse moesten. Door de kustlijn te volgen was er geen ander parcours mogelijk, want door het domein Dunes de Slack mag je niet. Overigens welgekomen.

Daarna weer veel offroad en minder zware hellingen. Gelukkig want de remblokken vooraan waren volledig weg en tot overmaat van ramp plots een gescheurde buitenband. Gelukkig kon Kenny dit tijdelijk oplossen, leve de plastiek zak! Daarna heel voorzichtig en met een minimum aan remmen verder gereden en de meet gehaald! Chance dat het dan steeds mee wind was. Dan opnieuw une boisson en pistolets à volonté. Even nagepraat met enkele diehards van de 100 die ook aankwamen, incl. HanZi die als enige van de bende waarmee ik startte dit gereden had. Opnieuw een geslaagde rit, maar ellendig lang onderweg, een avg van net boven de 15.

Volgend jaar zeker terug, hopelijk met mooier weer, minder pech en meer steenbakkers.

Resultaat van deze tocht is een nieuw bezoek aan de veloboer voor twee nieuwe velgen (versleten), een nieuwe buitenband en binnenband, nieuwe remblokken voor en achter en hij zal nog wel iets vinden zeker? Maar 't kan mij eigenlijk niet schelen, 'k heb mij rotgeamuseerd.

Door Siegfried

Read more...

06.05.2007 : Aischdall Bike

In een vlaag van enthousiasme schreven enkele Steenbakkers zich in voor hun eerste ‘buitenlandse’ marathon ! Het zou de Aischdall-bike worden in Hobscheid ( Luxemburg ).

Er werden plannen gemaakt en we zouden uiteindelijk met 4 bikers ( Steven, Berre, Koen en Wouter ) gaan camperen, John had met de familie een vakantiehuisje gehuurd en Andy en Steve zouden de zondagmorgen nakomen.

Zaterdag 5 mei was het dan zover, om 13.30 vertrokken we ten huize Steven naar Luxemburg, naar camping Simmerschmelz waar we onze tenten zouden opzetten. Bijna 300Km verder kwamen we aan op de camping, waar er veel ‘Ollanders’ bleken te zijn. Ook de camping werd uitgebaat door een Ollander.

Na de lange reis hadden we natuurlijk ook dorst gekregen en voor we onze tenten opsloegen besloten we ons eerst ne keer op het terras te zetten en nen ‘Bofferding’ te nuttigen. Tot onze grote verbazing bleek deze eerste een ‘rondje van het huis’ te zijn ! Stel je voor : we zijn pas in Luxemburg op de camping, en worden direkt door de Ollanders getrakteerd, da kom je niet alledagen tegen!! Was daar een reden voor ?? Natuurlijk, bleek nl. dat de camping 40 jaar bestond , de Ollanders op 5 mei ‘bevrijdingsdag’ vieren en dat konden ze daar niet onopgemerkt laten voorbij gaan !

Na onze tentjes te hebben opgezet, zijn we naar Hobscheid gereden om daar wat van de sfeer op te snuiven. Veel sfeer was er echter niet, zeeeeeeeeeer kalm was het er !! Gezien de aard van het parcours werd daar wel besloten om niet te starten voor de 105Km, maar wel voor de 68Km !! Dat zou voor iedereen haalbaar moeten zijn !
We konden er wel een spaghetti eten en nen ‘Bofferding’ nuttigen, wat we ook deden !

Daarna terug naar onze camping, waar we die avond een vrolijke bende feestende Ollanders bezig zagen : barbecue, orkest ( met vooral Ollandse schlagers ) en veel ambiance !! We werden zelfs ook nog op ‘warme hapjes’ getracteerd ! Zo rond 23.00 – 23.30 kropen we dan in onze tentjes voor een welverdiende nachtrust.

Zondag 6.45U : de wekkers lopen af, we ontwaken en kruipen uit onze tent. Buiten is het lekker fris, maar de zon schijnt reeds volop, het zal warm worden vandaag !!
We nuttigen het ontbijt ( met spaghetti voor Koen !!! ), maken onszelf en het materiaal klaar en hup, alles de auto in en naar Hobscheid !! Aldaar bleek John ons reeds op te wachten, hij was reeds met de bike van zijn weekendverblijfplaats naar de startplaats gereden. Echter nog geen nieuws van Steve en Andy ! Die bleken forfait te hebben gegeven. (Volgende keer eerder verwittigen hé).
Bij de startplaats geen drukte zoals wij die bij ons gewoon zijn, we kunnen ons vlot inschrijven, bekijken nog ne keer het parcours en algauw waren we weg !

We besloten alle 5 samen te blijven, bij beklimmingen mocht ieder vaneigens zijn eigen tempo rijden, maar steeds werd er op elkaar gewacht, ook bij eventuele pech, daarvoor zijn we Steenbakkers, niewaar : samen uit, samen thuis !!!

We vertrekken langs het plaatselijke voetbalveld, en bij het verlaten van het dorpje is het reeds van dat ! De eerste klim is er direkt een die kan tellen, en dat na amper 1 km te hebben gereden, jawadde dadde !!!
Eerst klimmen we wat op asfalt, maar vlug gaan we het bos in, worden we een singletrack ingestuurd en die blijft maar klimmen !! Boven gekomen worden we getrakteerd met een prachtig uitzicht op de Luxemburgse bossen, man man, wat een zicht !!

Alle 5 zijn we het eens : als dat zo blijft doorgaan wordt dit een tocht om duimen en vingers van af te likken. Puur mountainbiken : afzien tijdens het klimmen en genieten van de afdalingen, de bossen en de natuur, daarvoor doen we het !!

De eerste bevoorrading komt reeds na 12.5 Km, maar met bijna 300hm al zeer welgekomen !! Alles is verkrijgbaar : energierepen, sportdrank, water, bananen, appelsienen, koeken en zelf kaas (niewaar Berre ??)

Na een snelle afdaling komen we in het dorpje Septfontaines aan, waar we een stevige asfaltklim voorgeschoteld krijgen naar de plaatselijke ‘Chateau’, gevolgd door een even prachtige maar lastige klim. En zo gaat het steeds maar door : na de ene machtige lange klim volgt een nog langere en machtigere afdaling !!

Even voor de 2de bevoorrading (na 32 Km) krijgen we nog wat asfalt te zien ook, we kunnen even op adem komen en de beentjes en de rug strekken !
Dat bleek nodig te zijn, want het mooiste moest nog komen : een klim (met pieken tot 24%) genaamd ‘welcome to Vietnam’ ??? Enkel Wouter en Berre geraakten er zonder afstappen boven !!! Die 2 Steenbakkers waren zowat de ‘beste’ tijdens de klimmen steeds voorop, en tijdens het afdalen konden ze nog net ‘Flying Beast’ ( Koen ) bijhouden !! Over mezelf ?? De conditie was goed, heb de volle 68Km kunnen genieten van puur mountainbiken !

Bij de 3de bevoorrading (na 50Km) hebben we reeds meer dan 1000hm en ook de hitte laat zich nu voelen. En tot het einde blijft het zo doorgaan : op en neer en steeds door die enorme pracht van een natuur !

Terug in Hobscheid aangekomen hebben Berre en Wouter er nog nie genoeg van : ze lappen er nog ong. 25 km bij om uiteindelijk op 92 km te eindigen!! Chappeau mannen !!
Ikzelf en Koen houden het na 68 km en 1450 hm voor bekeken omdat meer teveel van het goeie zou zijn, we hebben enorm genoten en afgezien, maar trop is teveel, niewaar ??

En John zou je zeggen ?? Wel , na ong. 30Km brak een zadelrail aan John zijn ………. zadel, hierdoor moest hij noodgedwongen het zadel 1 (één) centimetertje vooruit schuiven met een gewijzigde zitpositie tot gevolg! Aangenaam zeker niet, daardoor nog wat rugpijn erbij en ook John besloot na 68 km te stoppen !!

Achteraf nog ne ‘Wurst’ und wa ‘Bofferdings achterover gekapt en dan terug naar de camping waar we konden douchen. Daarna tentjes afbreken en terug naar Moen.

Nabeschouwing (na 3 dagen te bezinnen) :
Dit is een ideale, kleinschalige marathon ( er zijn ook kleinere afstanden ) om kennis te maken met het ‘PURE MOUNTAINBIKEN’. Het parcours is een ideale mix van brede boswegen, singletracks, klimmen en afdalingen met af en toe een streepje asfalt ! Hier kom ik zeker nog terug ( hopelijk reeds volgend jaar ).

Man,man, ik heb genoten van da weekendje Steenbakkers ! Aan Berre, Wouter, Koen en John : bedankt voor het toffe gezelschap !!!!

Vele foto’s te vinden op : http://www.aischdall-bike.lu/
Koen en Wouter te zien op fotoreeks 1 ( bij bevoorrading )
Zelfgemaakte foto’s op onze site : www.steenbakkers.be

Voor de liefhebbers wa cijferkes :
68 km
15.8 avs
4h13’ effectieve rijtijd
Max speed : 50km/u
1450Hm
Max klim : 24%
Gem klim : 6%

Groeten,
En tot de volgende !

Steven

Read more...