zaterdag 28 juni 2008 : TT Sellewie Beneden

Vandaag samen met een paar steenbakkers afgesproken om te gaan biken in Sellewie Beneden... Vorig jaar ook deze tocht gedaan en mij goed geamuseerd, maar wel soms verzopen geweest. Dit jaar zou het echter droog liggen en stofferig zijn... Goed om eens door te geven dus...

Door gps probleem is de track maar gestart vanaf den Wulfsberg, juist voor het binnenrijden van Banhoutbos. Vorig jaar was de tocht voor Yoerik hier al bijna gedaan. Door pech mocht hij hier weer naar huis. Dit jaar is hij er helemaal niet bij omdat hij moet werken...

Philippe, John, Kurt, Siegfried en ikzelf zouden voor de 80 gaan. Enkele anderen, waaronder Koen en Nico deden een kortere afstand aan een ietwat gematigder tempo. Nico had immers lang stil gelegen en was nu herbegonnen met het biken. Weer pieken naar 15 augustus?

In het Banhoutbos werd direct duidelijk dat de benen vandaag redelijk goed waren en dat het een leuk tochtje zou worden. Hier was het draaien en keren, remmen, klimmen, dalen,... Leuk, heel leuk om te beginnen.

Het werd een tocht om te genieten... Van Sellewie richting Sint Denijs waar we dan het Mortagnebos voorgeschoteld kregen, na de afdaling waar ik enkele weken terug mijn ribben gekneusd heb tijdens een val. Vanaf Mortagnebos dan richting den Dries, Zwijnshoek, Vijfkeer... Dan een toerke Kooigem met de klim aan de watervoorziening.

Na dit extra toerke volgde het stukje grandvalbos. Nen trageren biker voor mij zorgde ervoor dat ik vanuit bijna stilstand tegen de grond ging... redelijk belachelijk nadat ik een efforke gedaan had om vlug in hun wiel te geraken. Net voor het bos ging het dus mis... Daarna was het afdalen tot aan de bevoorrading... Na de bevoorrading ging het richting de Tontekapel. De "klim" die ik zo graag doe zei John. Inderdaad, niet direct my peace of cake. Ik weet niet waarom, maar dit is dus mijn zwart beest in de streek. Nu, vandaag ging het redelijk, ik denk dat het vooral in het koppeke zit, maar toch...

Bovenaan de tontekapel ging het links af om dan naar het molentje te dalen. Daarna kregen we een stukje van de Geiteberg te doen via een bosselke (privé) dat ons halverwege de klim bracht. Mooi stuk, waar we omringd werden door Krierecrossers. Overal waar je keek, zag je ze...

Daarna was het via het gekende stapsteentje richting Bellegembos dat eens werd gedaan als klim ipv als sterke afdaling. Leuk, gelukkig droog... Hier moest ik John en Philippe effen laten gaan, het was duidelijk dat dit John zijn "thuisterrein" was.
Na Bellegembos de kasseien aan de overkant naar beneden en weer richting Sint Denijs. Philippe kan toch echt wel op het groot mes rijden zunne als het klimt.. Hij vloog mij een paar keren voorbij, niet te doen...
Daarna volgde de klim aan de Boereleute... man man man... Gelukkig lag het er droog bij. Ondertussen waren een aantal krierecrossers ons voorbij gevlogen. In de klim er toch weer een paar opgeraapt die blijkbaar niet zo graag klimmen?

Dan was het in gestrekte draf naar de bevoorrading. Kurt en Siegfried kwamen efkes later ook toe. Daar beslisten we unaniem om inderdaad de 80 te doen.

De extra lus zou inderdaad nogal wat zware stukken brengen... We gingen weer richting Bellegem om daar nog wat te gaan spelen... De kasseien in Bellegem zorgden bij mij voor een heel zwak moment. Klimmen op de kasseien tegen de wind in... Pfff, er zijn dingen die ik liever doe. Soit, dan uiteindelijk weer bij Philippe en John gekomen. Ondertussen werd de achterstand van Siegfried en Kurt ietse groter... Uiteindelijk kwamen we weer rond Bellegembos uit. De klim die we daar deze keer deden, ging naar rechts om dan via Argendaalbos en de kasseien naar boven te gaan. Daarna nog de Katteberg, Laatste Oordje, Katteberg om weer aan de bevoorrading te komen. Ze was heel welkom...
Wat me wel efkes heeft beziggehouden is de man die in de grond lag na een ongeval in Bellegem. Hij was met zijn bike tegen een auto gevlamd. De bike die we efkes ervoor hadden staan bewonderen (nen focus) was niet meer... Gelukkig was er ook een dokter mee die zei dat het erger leek dan het was. Laten we hopen dat hij het bij het rechte eind heeft...

Na de bevoorrading koos John voor de route naar huis. Philippe en ikzelf gaven door, Kurt en Siegfried temporiseerden samen.

Wat nog volgde? Richting Keiberg, daar omhoog richting kapelleke door het veld, iets verder naar beneden via de oude spoorweg om dan wat verder de trappen richting de vaart te nemen nadat we aan den overkant van de keiberg gedaald waren.

Na de trappen richting Knokke, de brug over en dan richting Sellewie. Op een bepaald moment, aan Banhoutbos, dan toch Philippe moeten laten gaan en de rest op mijn tempo uitgereden. Nog wel veel stervende zwanen opgeraapt... Philippe zo goed als constant in het vizier gehad, maar ja... hij was te rap...

Read more...

24.06.2007 : TT Sellewie Beneden

Zaterdag afgezakt naar Sellewie... De weersverwachtingen waren niet echt denderend, regen stond in het verschiet... De afgelopen dagen hadden de hemelsluizen ook al enkele keren hun deuren geopend, dus het parcours zou er echt niet droog bij liggen. Dus nog vlug een Michelin XCR Mud band op den bike gegooid en we zouden wel zien wat het gaf. Deze week ook mijn patte vervangen na twee weken met een schuin pad op stap te gaan.

7u30 afgesproken om Yoerik op te halen bij hem thuis. Na een potje koffie doorgereden naar Sellewie. Daar stonden Kurt, Nico en Q-Bix ons al op te wachten. John had blijkbaar pijnlijke knieën en zag het totaal niet zitten om te biken... Oorzaak, mij totaal onbekend op dat moment, maar eerste reactie was "Weer gevallen? :-))

Soit, na de inschrijving wij dus op weg...

Ik wist van vorig jaar dat dit een tochtje kon worden dat nogal redelijk zwaar is... Vorig jaar was het schitterend weer, dit jaar echter, dus het zou oppassen worden voor de man met de hamer... De toer leek nogal gauw vooral het omgekeerde van vorig jaar te zijn. Het banhoutbos, dat vorig jaar mijn einde betekende, was nu het begin. Na het veld en de Wulfsberg werd het dus het bos. Daar eens goed de gaskraan opengezet en gekeken wat het gaf. De benen zaten goed, dat was direct duidelijk. Q-bix had direct wat achterstand, maar chapeau zunne, als ge direct zo'n tochtje rijdt. Het is hier toch zeker niet van de poes! Yoerik bleek een pechdag te hebben. Nen goeden ouderwetsen chainsuck stak de kop op... Nico startte op zijn eigen tempo want lag al enkele maanden stil. Kurt had het niet zo makkelijk, want in Brugge rijden is toch wel hetzelfde niet als hier... Plat bij mooi heuvelachtig...

Voor betekenden de problemen het einde na het Banhoutbos. Ondertussen was Petanker ons komen vervoegen, zonder Vommie die het blijkbaar niet zag zitten vandaag. Uiteindelijk dan verder onze weg vervolgd. Geleidelijk aan kwamen we dichter en dichter bij beter gekend gebied. Kooigem, Bellegem, Sint Denijs,... Het kwam dichterbij. Na de afdaling van een singletrack die wij in onze eigenste Steenbakkerstocht als klim gebruiken, ging het richting Mortagnebos. Dat ligt er altijd smerig, dus wou ik wel effen zonder voorliggers zitten om goed te zien waar ik moest rijden. Dat was echter buiten Grachtcrosser Peter gerekend die ik niet meer kon passeren. Hij zag de modder en het spoor en koos gelukkig ook de juiste kant en geraakte er door zonder vallen. Hier zullen er zeker wel een paar tegen de vlakte gegaan zijn...

Na Mortagnebos werd het draaien en keren in Sint Denijs. Na enkele stapsteentjes en wat singletracks gingen we even langs bij John. Bleek dat die verbrande en geschaafde knieën had van het gieten van stabilisé... Petanker en ikzelf lastten daar een extra bevoorrading in. Ondertussen zouden Nico en Kurt ons wel bijgehaald hebben.

Dan eens wat uit de kas gehaald om ze bij te halen. Na de immers smerige klim rond het watervoorzieningsstation, er nog eens een lap op gegeven. In de modderstrook was ik ondertussen ook Petanker kwijtgeraakt. Wat volgde was ook puur genieten. Een klimmeke, jammergenoeg langs de grote baan om later af te slaan richting Kooigembos. Ook Argendaalbos kwam aan de beurt. Daarna kreeg ik Nico en Kurt in het vizier. Dan maar nog eens de gashendel volledig opengedraaid en de achtervolging ingezet. Net na de singletrack na het Grandvalbos haalde ik hen bij. Was dat dan effen puffen.

Niet lang kunnen "uitrusten" want dan kregen we de klim naar de Tontekapel voor ons wielen. Na de klim ging het boven direct naar links om via het veld naar de Geiteberg te rijden. Amaai, da was plakken... Op het einde voet aan de grond moeten zetten en de bike fameus ontdoen van al die klijte grond... Ondertussen waren Nico en Kurt alweer vertrokken. Aan de bevoorrading kwamen we weer allemaal samen... Petanker vervoegde mij net na de modderstrook...

Na de bevoorrading was het direct het bosje aan den overkant binnen om daar toch effen te moeten puffen... Zuigen dat die grond deed! Amaai, niet te doen. Hier speelden Petanker en ikzelf Kurt en Nico weer kwijt. Dan reden we maar goed door. Na het strookje bos en de strook naar Baling bleek ik ook Petanker kwijt te zijn. Mij dan maar opgemaakt om de andere 30 km alleen af te maken. Ik moest naar niemand meer kijken en kon mijn eigen tempo rijden.

In Bellegembos zelf ging ik wel even tegen de vlakte met, de dag erna, een pijnlijke en blauwe knie tot gevolg. Toch werd het puur genieten. De stroken die we aandeden waren mij zeker niet onbekend, maar toch werd het puur genieten, Argendaalbos, Katteberg,... Ondertussen werd het constant lijken oprapen... Velen hadden het hier dus duidelijk onderschat.

Na een tijdje kwamen we op het hoogste punt van de tocht... Molen ter Klare werd ook aangedaan... Om even daarna weer de singletrack af te dalen richting Mortagnebos dat we nog eens moesten doen. Deze keer was ik wel alleen, maar toch lag die er nu anders bij. Het modderwater, was nu een dikke brij geworden met een spoor... Opletten dus, maar niet echt moeilijk als je het een beetje kent daar.

Nu werd het via den Broekenhoek naar de bevoorrading. Daar nog vlug wat gedronken en gegeten en mijn weg verder vervolgd. Uiteindelijk was het via het stapsteentje richting de keiberg. De keiberg beklimmen was nogal redelijk gevaarlijk om die baan te kruisen. De singletrack zelf naar het kapelleke vind ik zelf nog altijd schitterend. Iets verder werd het dan weer afdalen richting vaart... Weer de grote baan kruisen en dan een stukje afdalen via de trapkes richting vaart. Ze waren makkelijk te nemen al rijden, al waren ze in het draaike onderaan toch nogal rap op elkaar volgend...

Wat ik naar het einde toe vreesde, kwam er niet echt... De man met de hamer had blijkbaar Petanker uitgekozen vandaag... In de laatste kilometers zat er iets meer baan, maar niet getreurd want de stukken offroad waren wel niet de minste. Het stukje langs het veld met de rood witte linten was ook redelijk zuigend... Daarna nog een klimmeke om dat iets verder weer dwars door een land te moeten... De benen voelden het toch efkes hier...

Daarna in gestrekte draf naar den finish, hier wel nog even bijgehaald en achtergelaten door een sneltrein van Krierecrossers, maar kom... Was heel tevreden van vandaag! Had goede benen en het koppeke zat ook zeer fris... Misschien het "thuisvoordeel" en parcourskennis? Aan den arrivée zat Q-Bix mij op te wachten... Na een 45 minuten kwam Petanker ook binnen. Daarna nog effen wachten op Nico en dan uiteindelijk ook Kurt, die blijkbaar last had van krampen....

Na nen après dan toch tegen 14 u thuis gekomen...

Door Nick

Read more...