zaterdag 11 april 2009 : mini Parijs-Roubaix

Op Stille Zaterdag was het zover, mijn eerste deelname aan een ondertussen al berucht geworden Steenbakkersactiviteit : Paris-Roubaix. Het was de bedoeling de laatste 107km van deze kasseienklassieker af te haspelen en daarbij meer dan 32km kasseien te overbruggen. De club had een bus met aanhangwagen voor het transport ingelegd wat extra handig was.

De conditie was niet 100%, de voorbereiding nog veel minder en dus met weinig vertrouwen vertrokken naar Moen. Daar aangekomen stond al een hele groep samen. Er waren maar liefst 22 deelnemers. Naast mezelf o.a. Steven1 en 2, Berre, Klaas, Wouter, Bucky, Filip, Giovanni, Kevin, Bram, Jan, Andy, Koen, Jeffrey, (kan zijn dat ik er een vergeet) nog enkele niet-steenbakkers die ik niet kende en nog twee van mijn collega’s, Dries en Stijn, die meekwamen op de bus mee te vullen. Verder ook nog op het appèl : John en Filip/Levin die de bevoorrading en fotoshoots zouden verzorgen en Rik die de taak van volgwagen op zich had genomen.

Na wat gesukkel met de bus uit Moen geraakt te zijn, bereikten we na een vlotte busrit Denain waar we zouden starten. Bij het uitladen van de fietsen viel al snel op dat niet iedereen dezelfde visie op deze rit had. Sommigen hadden nog superbrede mtb-banden opliggen, anderen dan weer heel smalle wegbanden met quasi nul profiel.

Al snel bereikten we de eerste van zo’n 19 kasseistroken, een mooie opwarmer en kennismaker. Het parcours lag gelukkig kurkdroog en het weer beloofde prachtig te worden. Deze kasseiweg bolde dan ook redelijk goed, gelukkig want dat gras dat er op groeide zag er niet echt katholiek uit.

Na enkele kilometers kregen we dan de meest besproken kasseistrook van het parcours : la trouée d’Arenberg, beter gekend als het bos van Wallers. Een vijfsterrenstrook die kan tellen alleszins. Onbegrijpelijk hoe die banecoureurs de zondag nadien daarop kunnen rijden zonder grote accidenten! De groep werd al meteen uiteengereten. Na een helse 2km werd er weer verzameld. Gelukkig volgde er een lange asfaltstrook zodat er voldoende kon gerecupereerd worden voor de rest van de rit.

Toen kregen we de derde en langste kasseistrook van de dag, van Wallers naar Hélesmes, een driesterrenstrook van 3,7km. Halverwege sloog het noodlot toe. Vlak voor een VIP-tent viel een van de niet-Steenbakkers in Discoverytenue plat en meteen ook de gracht in. Na het leggen van een nieuwe band, werd er weer vertrokken, maar toen na de kasseistrook verzameld werd, bleek de Discoveryman niet meer mee te zijn. Bleek opnieuw platgevallen en kort nadien op de asfaltstrook opnieuw. Na grondige controle bij de bevoorrading werd de oorzaak van de drie platte banden gevonden, waarna de rit vlekkeloos werd uitgereden.

Ondertussen bleek dat een van de snelste steenbakkers continu achteraan bengelde. Een zieke Wouter was duidelijk niet in de form van zijn leven, maar zou op karakter toch de hele rit uitrijden met Rik als trouwe volgwagen achter hem!

Na een goede 30km kregen we de eerste bevoorrading van John en Levin voorgeschoteld. Prachtig na een kasseistrook in de uitkomende zon. Goed voorzien trouwens, sportdrank bij de vleet, koeken, bananen, wafels, … Er werd opnieuw gestart voor enkele driesterrenstroken. Op enkele (Vlaamse) deelnemers van de tocht in Templeuve na was het zeer kalm op het parcours. De organisatie was duidelijk ook nog in volle voorbereiding. Pas bij kasseistrook 14 zagen we een eerste spandoek met nummer. Bij strook 13 in Beuvry stelde ik wel vast dat de meeste steenbakkers toch geen zo’n kasseienliefhebbers zijn. Zowat iedereen passeerde me links op het smalle aardeweggetje naast de mottige kasseistrook die van mij gerust een ster meer mag krijgen. Zelf wou ik geen enkele kasseistrook links (of rechts) laten liggen, dus koppig in groot verzet op de kasseistrook gebleven en dan zo snel mogelijk weer proberen aan te sluiten op de weg, ondertussen bij mezelf aan het denken dat mijn metgezellen allemaal softies zijn!

Het viel op dat we gaandeweg meer mobilhomes tegenkwamen en al nu en dan eens wat vroege supporters. Toch opvallend, zeker 90% ervan zijn Belgen. We kregen nu ook enkele stukken met lichte tegenwind. Stilaan naderden we de volgende vijfsterrenstrook, Mons-en-Pévèle. Opnieuw op de kasseistrook van 3km lang blijven rijden en helemaal in de achterste linie beland. Venijnige strook, zeker met die korte knik omhoog op het laatste. Gelukkig was daar weer een bevoorrading, met deze keer taart! Opvallend ook dat heel wat andere wielrenners tevergeefs daar van onze bevoorrading wilden profiteren!

Er kon opnieuw in groep gestart worden en er volgden nu wat lichtere stukken, waardoor het tempo gevoelig omhoog ging. Mijn gemiddelde was ondertussen al gestegen, uitzonderlijk voor een marathonafstand. In dit stuk ook naar persoonlijke topsnelheden gegaan zoals 43 op de baan en 37 op de kasseien. Heel hoog gezien ik geen snelheidsrijder ben. Op strook 6 in Bourghelles verrassend zelfs helemaal vooraan de kasseistrook geraakt en enkel met de Lotto-man bij de derde bevoorrading toegekomen. Komt wellicht vooral doordat de snellere mannen zich al aan het sparen waren voor de finale.

Het was de bedoeling om samen nog de twee volgende viersterrenstroken te rijden en dan op de Carrefour de l’Arbre, de laatste vijfsterrenstrook, ieder zijn gang te laten. Door een misverstand werd er echter al van bij de bevoorrading vertrokken. Groep 1 met de snelste mannen was in geen tijd uit het zicht. Zelf in de tweede groep beland met o.a. Steven2, Koen en mijn collega Stijn, maar op strook 5 in Camphin-en-Pévèle de groep moeten lossen en zo alleen de Carrefour moeten aanvatten. Achter mij zat nog groep met o.a. Berre, Steven1, Klaas, Jeffrey en natuurlijk Wouter. De Carrefour was al bij al nog redelijk te doen. Gewoon verstand op nul en volle snelheid op de kasseien vlammen. Met dit weer best te doen en de sfeer die rond deze strook al hangt… Ik waande me bij momenten op de Oogstfeesen van de landelijk gilde, zo’n Vlaamse kermis.

Na de Carrefour en aanpalende strook was het nog zo’n 15km koersen om zo snel mogelijk maar niet uitgeput in Roubaix te geraken. Klaas haalde me vlotjes in, net voor de laatste grote kasseistrook in Hem. Ik kon hem echter niet volgen. Na Hem kwamen ook Berre, Steven1 en Jeffrey aansluiten, maar bij die venijnige klim net voor Roubaix bleek ik nog steeds in staat om te klimmen en eigenlijk tot mijn verrassing zat ik weer helemaal alleen. Dan maar zo snel ik kon gecrosst naar Roubaix en daar nog Steven2, Stijn en Klaas tegengekomen die bij een optocht opgehouden waren. Zo samen naar de piste in Roubaix kunnen rijden alwaar we bijna allemaal nog een ronde en ereronde konden rijden. Toch wel opvallend, zo kalm daar, hier in België zou dat een overrompeling zijn en zou je aan geen kanten nog op die piste mogen. Nu zaten die Fransen gewoon te kijken en zich af te vragen wat die domme Belgen daar kwamen doen.

De fietsen werden vlotjes weer ingehaald en nadat Wouter een deel van zijn hinderde maaginhoud kwijt was, keerden we terug naar Moen en het clublokaal waar Dirkie ons al verwachtte. Hoewel ik persoonlijk nog niet stikkapot zat, liet ik het geestrijk vocht maar wijselijk voor het was. De après was een waardige afsluiter voor de mooie tocht. Volgend jaar zie ik dit weer zitten, maar dan liefst met hetzelfde weer!

Tot slot nog een grote proficiat en dank-u-wel voor de organisatie van het bestuur, de busregeling, Dirkie voor het openhouden van lokaal en in het bijzonder John, Levin en Rik die ons de hele tijd excellent hebben begeleid en van alles voorzien!

Read more...

zondag 4 januari 2009 : TT Roubaix

Naar jaarlijkse gewoonte werd de TT van Roubaix m’n eerste afspraak van het jaar 2009 ! We hadden met een groepke bij mij thuis afgesproken voor de koffie; de anderen zouden rechtstreeks naar ginder gaan.

Om 7 u 45 aangezet met Berre, Bikske, Ricardo, Wouter, Filtie, Fred en Ice. Klein halfuurke later vervoegden we de anderen : Pascal, Nick, Bart, Steve en Siegfried. Pascal had nog 2 maten mmegebracht en zodoende met 15 op pad !

De Fransen slagen er in ieder geval in om de inschrijvingen nodeloos ingewikkeld te maken. Wij daarna dan maar de bike op. We nemen een oude spoorweg die bezaaid ligt met heel wat glas om Roubaix te verlaten. Resultaat : veel lekke banden. Ook de buren “Krierecrossers” vallen in de prijzen ; wij voorlopig nog niet, al duurde het niet lang eer Nick wat verder die eer te beurt viel. De Krierecrossers en ook de Rakketmannen van Wervik passeren ons. Even later de omgekeerde situatie, want Rakketmannen blijven evenmin van tegenslag gespaard. Ook zij ervaren wat het betekent lekke banden te rijden. Dat beloofde dus al vanaf de eerste kilometers, maar al bij al bleken dat de enige problemen die ons “hinderden”.

Het parcours was compleet vernieuwd in vergelijking met de vorige jaren. We reden voor het eerst het grootste stuk van de tocht in omgekeerde richting. Er werden wat kasseistroken weggelaten, wat dan weer gecompenseerd werd door meer offroad. Gelukkig lag de ondergrond keihard, zo niet was het één serieuse ploetertocht geworden.

Na 16 km diende zich reeds de eerste uitgebreide bevoorrading aan. Tot dusver waren we allemaal samen gebleven. Dat zou veranderen want na de versterking van de inwendige mens want enkele “straffe mannen” zetten zich op kop tijdens de lange offroad stroken. Na een tijdje had ik in de mot dat er iemand niet meer aan de Steenbakkerstrein hing. Steve, Ice en ik wachtten op Fred, die na een tijdje kwam aanrijden . . . zijne kop zag al even oranje als onzen nieuwen outfit ! Hij zat er compleet door en besloot om samen met Ice de 40 km te bollen.

Daarnaa samen met Steve in de achtervolging op de rest. We passeerden nog mooie stroken met als topper “Carrefour de l’arbre”. Berre en Wouter stonden wachtten ons op, de rest van de groep deed dat nog wat verderop. Eens opnieuw allemaal samen dan in gestrekte draf naar de tweede bevoorrading die iets langer op zich liet wachten dan de eerste. Ze kwam pas na 40 km, na “Galette des rois”.

Via veelal brede offroad terug naar Roubaix, met naar het einde toe nog de 2 “butten” van Hem. Vanaf dan duwden de meesten het gaspedaal goed in maar ikke niet, na weken van inactiviteit kon ik ook nie. Een slotrondje op de legendarische wielerpiste van Roubaix deed bij velen de adrenaline nog eens ne keer flink stijgen.

Ook douchen heeft hier iets speciaals. ’t Was eigenlijk nie nodig want nie vuil, maar toch waande ik me heel eventjes . . . Eric Vanderaerden, ex-winnaar van Parijs-Roubaix !

Dan nog nen leuken après met heel de bende met al dan niet gekende “Belgische” streekbieren en gemerkt dat we met de Steenbakkers de vierde best vertegenwoordigde club waren met een 16-man sterke delegatie . . . mooi zo ! Zo hebben we het nieuwe bike-jaar goed ingezet en hopelijk volgen er nog veel zo’n ritjes !

Door Steven

Read more...

zondag 18 mei 2008 : TT Beuvry (Frankrijk)

Vandaag zouden we nog eens in actie komen... Eindelijk! Sinds 28/04 niet meer op den bike gezeten omwille van een valpartij tijdens de "Ride For Help" in Zwevegem.

De ribben waren redelijk zwaar gekneusd en na het nemen van foto's bleek er gelukkig niets gebroken of gebarsten te zijn. Ik mocht dus, als ik mezelf goed genoeg voelde, weer biken. Ik voel me daar nogal rap goed genoeg voor... :-)

Ik heb het me vandaag geen twee seconden beklaagd dat ik zo vroeg uit mijn bed gekropen ben. Om 6u05 opstaan op een zondag, het is niet voor iedere week...
Om 6u40 bij Yoerik, den bike inladen en dan op weg naar het Franse Beuvry, dicht bij Bethune. Onderweg wou ik nog een boterhammeke eten dat ik 's ochtends klaargemaakt had. Jammergenoeg had ik ipv van mijn koekebrood de oude boterhams voor de kippen mee...
Soit, een droog wafelke van Yoerik dan maar.

Eenmaal aangekomen in Beuvry, bleek het daar al een gezellige drukte te zijn. Na een plaatselijke op een rond punt samen met andere vlamingen (dat komt ervan door mij te volgen...) toch aan den départ geraakt.

Na de inschrijving nog effen wachten op John, Rik en Bruno om dan op weg te gaan. Ondertussen kwamen meer en meer vlamingen aan, waaronder ook onze medesteenbakker Siegfried die iets verder dan kwam aansluiten bij ons. Hij twijfelde... kortere afstand of de grotere afstand? Hij is immers niet zo'n grote fan van terrils en vooral niet echt van de afdalingen... Toch maar de grote tocht genomen onder onze aanmoedigingen.

Daar waren we dus op weg... Ik verlande al tot de eersten terril. Na wat draaien en keren en bitter weinig verhard kwamen we bij de eerste bult... Allez, hier was het nog een bultje, die van Verquin. De eerste afdeling die we ter verwerken kregen was er direct ook eentje die wat duidelijkheid schiep rond wat er nog volgen kon. Effen ver achter het zadel hangen, een beetje door de knieën en de bike zijn werk laten doen. Zeker niet versteven op den bike zitten, anders lig je er gegarandeerd.
Hier bleek al dat de schijfremmen hier toch wel hun nut zouden bewijzen. In combinatie met de bredere band die ik oplegde in plaats van de 1.5 winterband...

John bleek gelijk te krijgen, het zou een schitterende tocht worden. De ribben voelden hier en daar wel een beetje ambetant aan, maar ik zou het wel volbrengen.

Ondertussen werd ook duidelijk dat een aantal stroken toch ook wel redelijk smerig lagen. We zouden weer vuil zijn tegen de middag. Dienen ondergrond in deze steengroeves en terrils is toch niet te onderschatten.

Ondertussen waren we een tiental kilometer ver en hadden we al twee beklimmingen gedaan. De zwaarste moesten echter nog komen. We hadden immers alleen nog maar Verquigneul gedaan en Verquin.

Nu was het richting Mazingarbe... Op onze rechterkant zagen we de skipiste van Noeux Les Mines waar we natuurlijk niet op mochten... Wa zou da nie geven. De oude spoorweg richting Mazingarbe was het moment om nog eens door te geven en het gaspedaal iets verder in te duwen. Ondertussen was Siegfried ietske achterop geraakt en werd het efkes wachten geblazen. Ook John had blijkbaar last van de tegenwind. Yoerik liet het niet aan zijn hart komen en bleef lustig doortrappen, tot we beslisten om efkes te temporiseren.

We kwamen dan plots temidden een leefgemeenschap van zigeuners die toch een nogal grote vuilen boel achterlaten... Soit, we lieten het de pret niet bederven. Ook deze beklimming werd op het gemak gedaan, want het zwaarste en mooiste van de tocht moest nog komen... Hier begon mijnen achterderailleur nu en dan raar te doen. Mijn ketting blokkeerde en trok den boel mee. Bleek het na gans Mazingarbe gedaan te hebben gewoon een te lange ketting te zijn.
Ondertussen had ik wel Siegfried een duik zien nemen en was ikzelf ook een tweetal keren in de struiken beland.
Op het einde van den dezen dan maar een stuk ketting uitgehaald...

En dan...

De tieten van Loos en Gohelle, een klein stadje bij Lens. De bulten zijn meer dan gekend in het vlaamse MTB milieu, het is echt een droom om hier te biken... Kijk maar hier...

Hier werd het puur genieten van begin tot einde. We kozen echter wel voor de 45 km hier, we hadden dus een luske minder van een 5 tal kilometer. De beklimming van de bulten begon hier dus pas echt. Als je van beneden naar bovenaan keek zag je ze hier en daar toch fameus puffen zunne... Nie normaal... Wa zou da gaan geven?

Bij het eerste stuk effen moeten afstappen, maar aangezien de anderen het konden, moest ik het ook kunnen. Ik had wel ietsken achterstand maar begon beetje bij beetje dichterbij te komen. De afdalingen op de randen zorgden er dan voor dat ik weer dichter bij John kwam en hem voorbij ging. Siegfried had mij laten passeren vooraleer we aan de afdaling begonnen. Yoerik was als rasechte daler niet meer bij te halen.

Bij het draain en keren in het bosje na de afdaling ging ik John dus voorbij, maar iets later ging hij mij weer voorbij door een stuurfout van mijnentwege... Nog ne keer... Effen naar beneden gegleden op een boordeke.

Dan nog ne keer pal recht omhoog en tot mijn verbazing stond Yoerik daar stil... Kramp, ging dus niet meer... Da klein stukske klimmen was dan ook echt heel steil... Weinigen reden tot boven... John probeerde nog, maar de laatste paar meters waren er teveel aan.

Nog effen wachten op Siegfried en dan weer op weg... Wat draaien en keren boven en dan weer een fameuze afdaling die ik wijselijk te voet deed, net als Siegfried en John. Yoerik probeerde, maar ging tegen de grond in het steilste stuk...
Na deze strook recht naar beneden sprongen we weer op onzen bike en was het puur genieten tot aan de tweede bevoorrading.

Na een deugddoende ravito ging het dan tot aan den arrivée. John gaf er plots een fameuze lap op. Daarna was het nog even aan Yoerik, maar dat bleek één van de laatste stuiptrekkingen. Ook Siegfried kwam plots uit het niets en draaide de gashendel nog eens goed open. Dit duurde echter ook maar een paar honderd meter meer... Ook blijkbaar de laatste snukskes voor het definitieve einde...

Ondertussen zaten John en ik dus alleen... Aan de bevoorrading had ik gehoord dat het nog een 7 tal kilometer was. 7 kilometer gas geven, da moest lukken... Het bleken echter heel wat meer dan 7 kilometer te zijn, het was nog het dubbel.
De gas bleef echter open tot op het einde en John nam niet meer over... Slimme zet of niet beter meer kunnen?

Op het einde kregen we nog een bultje te verwerken die nog effen pijn kon doen. We konden het echter nemen in snelheid, maar het beet toch zunne... Voor John was het echter net iets van het goede teveel..., maar den arrivée lag juist achter het "bergske", dus niet getreurd...

Heel content dat ik weer den bike op kon vandaag en heel content van de benen. Het drie weken stil liggen heeft niet echt negatieve gevolgen gehad bleek vandaag... Leuk, heel leuk...

Allez, op naar de Herdermarathon van volgende week en de 103 km... De week erop naar Beuvrages en dan op 7 juni de 100 of 130 km op de regiotour en we zitten weer op schema voor deze zomer...

door Nick

Read more...

zondag 04 mei 2008 : TT Wingles (Frankrijk)

Zondag*geeuw*morgend 06:00 zegt de wekker en mijn fiets ligt al x-aantal uur ongeduldig te blinken op mij in de auto.
De beentjes voelen niet al te schitterend en al snel denk ik terug aan mijn 'day of shame' van vorige week.
Notabene de eerste van dit jaar was dat, wat een giller was me dat. 33km gebold en als een oud manneke van de fiets gekropen.
Het zou me nu niet opnieuw overkomen want ik had voor maatregelen gezorgd.
In de frigo lag een vers bord spaghetti met spinazie en zalm op mij te wachten en ja het doet menig maagje borrelen van wansmaak, maar ik kon het wel pruimen dat bordje.
Nog een Sultana koek achter de kiezen geslagen en wat vloeibare yoghurt en ik was er klaar voor.
Ik had afgesproken met de mannen van het moutainbike.be-forum, beter bekend van reputatie dan van gezicht, althans voor mij dan toch.
Ik herkende Fritsie, Traxxer en Moustache. De rest was voor mij al even onduidelijk dan het gevoel in mijn benen.
Nadat we op de parking langs de E17 nog een kleine avant-velo hielden - je hoe moet je het anders noemen - trokken we 'en masse' het Franse grondgebied binnen.
Na een dik half uurtje kwamen we, na wat dorpelijke sightseeing, terecht aan de startplaats.
En de sfeer zat er al meteen goed in.
Iedereen kreeg ogenblikkelijk de lach op het gezicht als we nog maar begonden te denken aan wat voor moois op ons lag te wachten.
Eén grote speeltuin, voor volwassenen, maar wat een leuk aantal speeltjes! Met Loos, Wingles en Mazingarbe als hoofdattracties.
De fietsen waren in heel snel tempo uitgeladen en al ietsjes verder stonden mijn collega Steenbakkers al te wachten.
Alhoewel, nog niet iedereen had de weg gevonden.
Berre en Casper lieten nog op zich wachten, maar het werd al laat en ons ongeduld was onhoudbaar.
Steve, John, Bart en ik vertrokken dan alvast en zouden ze wel tegenkomen op de eerste ravito.
We waren nog maar een 500m verder of John herkende de auto van hun al aankomen.
Hij keerde dan terug om hen te verwittigen en wij wachtten dan maar. Maar dat duurde en dat duurde en ik hield het niet meer.
Mijn benen wilden rijden. En ik wou zo snel mogelijk weten waar ik aan toe was.
Ik was toch de minste van ons allemaal dus ik liet Steve en Bart alleen wachten. hebzuchtig i know, maar hier geld niet de wet van de sterkste of slimste.
Hier ben je goed of niet. En een voorsprong kon ik wel gebruiken.
In een gestrekt tempo begon ik er aan mijn eentje dan maar aan.
Met 23 km/u op de teller vlamde ik naar de eerste stoffige boerebaantjes. Met ik denk 'veeteeteetje' in mijn zog, maar ik ben niet zeker of hij dat is.
Ik zal hem de 'Jartazi'-man maar noemen.
Toffen tip, en ik trok maar door op die stroken, ik had een gevoel in mijn benen, man, zo licht als een veertje waande ik me.
Pas na 16 km haalden Steve en Bart, gevolgd door Berre, Casper en John mij in, nadat ik eerst de Jartazi-man had moeten laten gaan met de rest van het mountainbike treintje.
Dat gaat me nu toch wel nog veels te snel.
Dus opnieuw op mijn eentje aangewezen.
Bart en Steve kon ik nog bijbenen tot in Loos.
En het begon al met een sisser. Opstropping tot en met en noodgedwongen onze voet aan de grond moeten zetten.
En als we dan al goed en wel vertrokken waren, besloot Steve even Cheetah uit Tarzan te immiteren en zocht de eerste de beste tak dixit boom op om zich aan vast te klampen, terwijl zijn flitsende bike een struik 3m lager opzocht.
Bart trok al snel het voortouw in de technische stroken, met ik in zijn zog en Steve daarachter.
En daar kwam Loos.
*slik*
Eventjes slikken want dit had ik nog niet meteen gezien.
Helling met een gemiddelde stijgings% van om en bij de 17-18%. Niiiice :)
Mijn benen moesten en zouden stand houden en ik was niet van plan om op te geven.
Het lukte en ik reed naar boven, maar man was ik blij dat ik boven was ...
Daarna volgde een spectaculaire en zeer technische afdaling op een richel van jah, net geen meter breed denk ik.
Kicken !
Maar ik voel toch wel dat dit met V-brakes niet voor mij is.
Geef me schijven en ik zal wel sneller naar beneden durven te gaan :))
Na deze afdaling kwamen Berre en casper samen met John, mij en Steve vergezellen.
In het bos hierna was het afzien en vooral veel stappen.
Sommige stroken lagen echt spekglad. Gelukkiglijk was dit maar een klein stukje bos en we kwamen na een goeie km er opnieuw uit.
Wat verderop stond Bart op ons te wachten en gezamelijk zetten we onze tocht verder.
In een klein stukje speeltuin reden Bart samen met John en Berre weg van ons drietal en in de aanloop naar Mazingarbe reed Casper jammer genoeg lek na een onoplettendheid.
Hij reed pardous in een open stuk asfalt te midden de weg.
Steve wachtte bij hem en ik reed verder omdat ik wist dat ze me toch even later zouden oprapen.
Ik wilde zo lang mogelijk In de Steenbakkers colonne rijden want met nog maar 20km op de teller ging het een ellendig lange tocht alleen worden.
Mazingarbe kwam meteen iets vederop en had al meteen een mooie verassing klaar.
Meteen bij het opdraaien, net na een heuveltje, knalde je in een badje dat je verwelkomde.
En gelukkiglijk was dit het enige nattigheidje op deze terril.
Amper goed en wel op het terrein kwam er opnieuw een verschrikking van jewelste.
De klim was lastig en zeer steil, naar mijn gevoel was hij veel steiler en was - met die greppel in het midden - ook technisch een moelijke klim.
De rest van deze terrils was om je vingers van af te likken.
Kronkelend door bossen, plassen, snelle wegjes, een steile afdaling dan een korte knik naar rechts en opniew in een strook bos heuvelachtig en snel.
Eens we hieruit waren was de eerste Ravito daar.
Nog altijd had ik geen Steve of Casper in mijn spoor dus ik heb er wellicht wel mooi de pees opgelegd voor mezelf in dat bos.
Na een goeie 5-8 minuten kwam Steve en Casper dan toch in zicht en na een korte versnapering van 10 minuten vertrok ik alvast in de achtervolging op Steve die iets eerder was doorgereden.
De rest van de bende kwam achter me aan en al heel snel hadden ze me te pakken, nadat ik noodgedwongen voor een rood licht moest surplacen.
Aaargh !
Ik moest snel de rol lossen want ik wou op mijn eigen tempo verder rijden, maar ik bleef ze toch gedurende een 5-tal km in het vizier houden.
Even leek het er op dat ik ze opnieuw ging bijbenen, en wat voor huzarenstukje ging dat zijn. Op een zeer lang recht stuk knalde ik tegen 30/u door de smalle doorgang en zag ze.
Maar helaas ik kwam niet meer dichter dan 30 seconden.
Op het einde ervan was er zo weer een lastige slagboom waar je moest overkruipen, hatelijk als je in je ritme zit.
Ik kreeg het gezelschap van nog twee andere Belgen, wie weet ik niet en als we op, ja wat was het, een soort van 'park' 'terril' achtige gebied kwamen, reden we even verkeerd.
snel draaien en dan maar en meteen naar boven knalle.
Jajaja de benen zaten nog altijd goed.
Wat een verschil met vorige week!
Letterlijk en figuurlijk van de hel naar de hemel.
Op dit stukje terrein was er daar een klim in, mijn botten geraard ! Niet lang, misschien 15-20 meter, maar mannekes lief toch.
Ik denk dat mijn GPS hier aanduide 27% ! Ik hokkerde en dokkerde en slingerde me naar boven, ik wou niet breken in deze TT.
En breken deden we ook hier niet.
Na het verlaten van dit stuk kwam al heel snel de tweede Ravito, we tellen 36km ver op de teller en iets te dichtbij vond ik.
Al had ik dat gevoel want ik vond van mezelf dat ik tussen deze twee ravito's heel snel gereden had.
Misschien zelfs iets té snel. Bijna 19/u gemiddeld.
Berre, John en Casper stonden daar al te blinken op de tweede ravito :)
Het ergste was voorbij, daar was ik zeker van.
En nog 15 km te gaan, en mijn persoonlijk record van 47km was overschreden. Tevens ook gereden in Douvrin met 'de blote hespe'.
Het olijke drietal liet me nog wat uitrusten maar na een minuut vertrok ik er ook opnieuw aan.
Mijn benen waren nog altijd super.
Met het trio in de verte, liet ik me vergezellen in een kopgroepje van 5.
Snel tempo en ik wou me niet laten kennen.
En ik denk dat ik me hier heb doodgereden.
Maar de verleiding was TE groot met zulke grote benen.
Na 40-43 km kreeg ik de klop. Drinken hielp niet meer en de benen begonnen toch wel zwaar te worden.
Hopelijk was mijn voorspelling juist dat we het zwaartse gehad hadden of ik kon weggevoerd worden.
In het daarop volgende speeltuintje-parkje moest k voet aan de grond zetten door een voorligger en verloor ik de voeling met de groep.
Einde achtervolging en opnieuw op mezelf aangewezen.
Er kwamen lange rechte grindwegen, die trokken recht naar Wingles.
Ik heb hier wel 4! mensen met lekke banden zien staan.
En ook hier waren er vandalen aan het werk geweest. Ik zag op een bepaald stuk pijltjes aan flarden liggen.
Toch triestig.
Aan de lange rechte stukken bleef maar geen eind komen.
En eventjes consternatie in mijn bovenkamer toen ik op de grond 'Arrivee' zag geschilderd staan O_o
Het was geen fata morgana maar wel een beschildering in bijna net dezelfde kleur, maar welliswaar nog van een andere TT.
We hadden immers Wingles zelf nog niet gehad.
En ik kon Wingles wel meer dan ooit gebruiken.
De renners sneldden me voorbij, Krierecrossers en Raketmannen a volenté. Ook zij reden even verkeerd net zoals ik.
Een pijl die bijna was weggeschuurd was zo slecht zichtbaar dat ik me afvraag hoeveel er daar ipv rechtsaf, rechtdoor zullen gevlogen hebben.
1 renner sprong me wel in het oog. Normale schoenen, wollen! kousen of alleszins geen dunnen, en korte broek.
Hij snelde me voorbij samen met die krierecrossers.
Na een paar km verder op, net voor Wingles raaptte ik hem op. Mijn eerste lijk van de dag.
En blijkbaar niet de enigste!
Niet alleen ik had een klopke gekregen maar nog velen voor mij.
Wingles voor de kiezen en meteen indraaien aan het quad-terrein.
De tegengestelde richting als we in Douvrin gedaan hadden.
Bekend terrein voor mij dus ik wist precies waar ik moest versnellen en waar ik moest doseren.
Het was nodig.
De teller stond al ondertussen op 53km en ik begon te verkrampen.
De aankomst mocht al snel gaan komen nu.
Nog wat spoorwegen oversteken hier en daar, wat slingeren en eindelijk !
De parking in zicht.
En de andere Steenbakkers stonden te wachten.
Ik was zo content van mezelf dat ik dit gedaan had.
Wingles heeft me nu nog nooit ongoocheld.
Het doet iets met me. Maakt een soort beest in me wakker dat vergeet dat ik nog benen heb.
Na een hotdog te hebben verorberd en mijn welverdiende pint achterover geslagen te hebben, volgde ik het spoor van Traxxer opnieuw naar huis.
Welvoldaan en moe, meer moet dat niet zijn.

Stats :

Tijd : 3u45min
Afstand : 56.7 km
Gemiddelde : 16.7 km/u
Max. Speed : 42.6 km/u
Hoogtemeters : 605 m

Door Birger

Read more...

donderdag 01 mei 2008 : La Wissantaise (Frankrijk)

Bij mijn weten als enige steenbakker in Wissant gereden (en 'k had dan nog mijnTOF-tenuetje aan :wink: ) Bij deze een relaas om u te doen watertanden of om aan de regenhaters te tonen dat ze misschien de juiste keuze gemaakt hebben.

Na Katrien20 (na twee maanden blessure haar eerste TT en je moet nu eenmaal iets rijden als eerste TT, waarom niet een marathon in Wissant?)opgepikt te hebben in een alsmaar meer stralende zon richting Frankrijk vertrokken. Eenmaal Calais naderde, verschenen daar ook alsmaar donker wordende wolken en in Wissant was het zo ver : gieten! Daarna beterde het wel, maar pas na 36km stopte het eindelijk met regenen. Daarna fantastisch weer en zowaar een verkwikkend zonnetje.

Met enkele forumbikers vertrokken, maar al na enkele kilometers moeten laten gaan. Niet dat ze zo snel reden, maar toch te snel voor mij. Raakte niet meteen opgewarmd door de regen en doordat de zwaarste stukken toch wel in de eerste helft zaten. Al direct enkele kuitenbijtertjes en zeer lange geleidelijke klims. Dat stuk bij Cap Gris Nez was zalig, waar o zo zwaar. Daar er een eerste keer afgemoeten, maar 't zou niet de laatste keer worden. Vlak voor de eerste bevoorrading was er een oneindig lang stuk offroad dat ongenadig klom en voor veel slachtoffers zorgde. Ongelooflijk veel afgebroken patten en wandelende Fransen.

Daarna volgde een van de zwaarste beklimmingen, die naar het panoramapunt vlakbij Wissant. Opnieuw net niet boven. Dit stuk was zowat het enige dat er ook vorig jaar inzat en dan nog in omgekeerde volgorde. Het parcours was compleet anders dan de twee voorbije edities. Men koos er nu voor om de kustlijn te volgen, eerst noordwaarts naar Cap Gris Nez, terug en dan naar het zuiden. De grootste afstand ging tot in Boulogne-sur-Mer. Daarna nog dichter bij de kust terug. We hebben dus vaak de zee en 's morgens ook enkele keren Engeland gezien. Prachtige zichten over zee, velden, groen en lieflijke dorpjes.

Bij de tweede bevoorrading hergroepering met Kenny (TT Oudenburg), Katrien20 en nog een Bikedevil. De rest van de rit samengebleven. Het was gestopt met regenen en na sterk op elkaar ingepraat te hebben, gingen we allemaal voor de 90 ipv de 70 die we door regen in ons hoofd geprent hadden. Meteen werd duidelijk dat er niet veel de 90-105 gedaan hebben. Slechts een 20-30tal sporen nog te zien. De 105 lag mooi te blinken, maar wijselijk werd voor de 90 gekozen. (morgen tweedaagse TOF-trektocht) Daar lag een niet te toen nat keienpad met trappen, omhoog. We naderden Boulogne en de tocht kreeg hier wat meer road. We moesten door een voorstadje en kregen daar de derde bevoorrading met baguette-jambon ou paté à volonté (a ja, want ze hadden er te veel want maar weinigen deden de grote afstanden en 't waren dan nog zeker 3/4 Belgen). Ook daarna nog leuke stukken met ietsje meer road, daar we door het charmante Wimereux en Ambleteuse moesten. Door de kustlijn te volgen was er geen ander parcours mogelijk, want door het domein Dunes de Slack mag je niet. Overigens welgekomen.

Daarna weer veel offroad en minder zware hellingen. Gelukkig want de remblokken vooraan waren volledig weg en tot overmaat van ramp plots een gescheurde buitenband. Gelukkig kon Kenny dit tijdelijk oplossen, leve de plastiek zak! Daarna heel voorzichtig en met een minimum aan remmen verder gereden en de meet gehaald! Chance dat het dan steeds mee wind was. Dan opnieuw une boisson en pistolets à volonté. Even nagepraat met enkele diehards van de 100 die ook aankwamen, incl. HanZi die als enige van de bende waarmee ik startte dit gereden had. Opnieuw een geslaagde rit, maar ellendig lang onderweg, een avg van net boven de 15.

Volgend jaar zeker terug, hopelijk met mooier weer, minder pech en meer steenbakkers.

Resultaat van deze tocht is een nieuw bezoek aan de veloboer voor twee nieuwe velgen (versleten), een nieuwe buitenband en binnenband, nieuwe remblokken voor en achter en hij zal nog wel iets vinden zeker? Maar 't kan mij eigenlijk niet schelen, 'k heb mij rotgeamuseerd.

Door Siegfried

Read more...

zaterdag 12 april 2008 : Parijs-Roubaix laatste 100 km

Welke wielerliefhebber droomt er van om ooit eens de legendarische kasseien van ‘Parijs-Roubaix’ te rijden?

Enkele Steenbakkers hadden er reeds mee kennisgemaakt via andere organisaties, maar onder impuls van John namen we dit jaar alles zelf in handen. De laatste 100Km van de beroemde helletocht, dat zou ons doel zijn.

Wij zorgden voor vervoer, bevoorradingen, en een perfect uitgepijld parcours!

Een 20-tal Steenbakkers ( John, Wouter, Philip, Hans, Werner, Kurt, Filip, Kevin, Dirk, Giovanni, Yoerik, Steven, Dries, Klaas, Rik en maat, Martijn, Frederik, Pascal en ikke, Nick zorgt voor de Bv en de schitterende fotoreportage) zagen deze uitdaging wel zitten en zaterdag 12 april, 7.00U ’s ochtends verzamelen we om alle bikes en materiaal in de camionetten te krijgen.

Na wat puzzelwerk lukt dat vrij vlot en vertrekken we met z’n allen richting Wallers, waar we de tocht zouden aanvatten.

De GPS leidde ons niet naar Wallers, wel naar Arenberg, alwaar we ons klaar maakten voor onze eigen helletocht, te beginnen met de fameuse strook ‘bois de Wallers’, direkt enkele kilometers dokkeren over die dekselse kasseien !

De kasseistroken volgen malkander vlot op, en het zijn niet de kortste : 2,4 Km – 1,6Km – 3,7Km ( de langste ) – 2.4 Km …. En telkens gaat bij het naderen van elke strook de nervositeit in de groep omhoog, en dus halen we op de kasseien serieuse snelheden!

Net na de ‘Secteur Marc Madiot’ ( net voor Orchies ) staat Nick klaar met de camionette voor de 1ste bevoorrading, drank, wafels, banaan, lekkere vers gebakken rijsttaart….. alles staat klaar!

We vervolgen onze tocht en maken ons zo stilaan klaar voor een van de zwaarste stroken van Parijs – Roubaix : Mons en pevèle, 3 Km dokkeren over wat je nog kasseien kan noemen. 2de Bv na de beruchte strook komt meer dan welgekomen.

We hebben er nu reeds meer dan 60Km op zitten en na enkele kleinere stroken rond Templeuve, en na de 3de Bv te Cysoing, maken we ons op voor de echte ‘ finale ‘ met de stroken van Camphin en pevèle – Carrefour de l’arbre en Gruson als scherprechter. Hier wordt het kaf van het koren gescheiden en gaan de sterksten door tot de finish!

De laatste ‘echte’ strook kassei te Hem voelen we bijna niet, we naderen de beruchte wielerpiste van Roubaix, waar menig wielergeschiedenis is geschreven. En ja hoor, we kunnen er op en houden ons even voor echte kampioenen die zopas de helleklassieker hebben gewonnen; maar zijn we dat ook niet ???

Het was 100Km genieten, kasseivreten, afzien, dokkeren, weer afzien, stof vreten ……….. maar zeker de moeite, dit zou wel eens een Steenbakkersklassieker in wording kunnen zijn!

Op naar volgend jaar zekers ?


Gr,
Steven


Door Steven

Read more...

zondag 23 september 2007 : TT Sallaumines (Fr.)

Deze morgen samen met Berre om 8.30U ter plaatse gestart voor een tochtje Terrilbiken. De afwezigen hadden dus zeker ongelijk !

Man man, wat voor een speeltuin dat daar ligt ?? Wingles is zeker mooi, maar deze terrilspeeltuin ?? Jawadde dadde. Zeker weer een parcours met 80 à 90% off-road, vele single-tracks op / rond / langs teriilkes, parken, kanalen ........... om zot van te worden !

Enkel de laatste 10Km vielen een beetje tegen, lange strook langs een kanaal en de laatste kilometers zelf asfalt.

Wa cijferkes : 59Km in 2h59' avs 19.1 max klim 33% ( neen, iedereen moest eraf !!! ) wel opgereden terril Oignies 24% 420hoogtemeters, enkel en alleen maar in terril-land

Door Steven

Read more...

zondag 16 september 2007 : TT Douvrin (Fr.)

Zondagmorgend, 6u15, de wekker maakt een hels lawaai, althans volgens zondagse normen, en we staan klaar om voor het eerst een franse tt te rijden. Douvrin Here i come gierde door mijn keel na het lezen van alle positieve ervaringen van anderen. Met de base Des Wingles had ik al kennis gemaakt van op Google Earth en dat zag er van in de lucht al fenomenaal uit.

Wouter en Koen hadden bij mij thuis afgesproken om samen onze reis naar Douvrin aan te vatten. Nadat ik tot het besef kwam dat ik de route kwijt was moest ik nog snel de route opnieuw opzoeken en opschrijven en dus vertrokken we met enige vertraging richting franse grens. En om in de geheel franse stijl te blijven op vlak van bepijling en orientatie reden we dan ook al tweemaal verkeerd in de aanloop naar Douvrin.

Enfin om 8u30 ongeveer gepakt en gezakt vertrokken we naar de startplaats en omstreeks 9u begon onze TT. We waren er nog niet helemaal uit welke afstand we zouden aandoen, maar mijn verstand zei me enigszins dat ik mezelf niet moest telkens proberen te overtreffen. De tocht die we kozen was natuurlijk weeral meer dan dat ik gewoon ben (50km) dus dan maar de 55km.

Maar enfin, als je zover rijd kan je maar beter zien dat als je thuis komt je het tenminste voelt dat je gereden hebt he ...

In een rustig en strak tempo reden we naar de trappen om op de brug te rijden en je kon netjes langs de trappen op een breed stuk beton omhoog rijden, natuurlijk moest ik afstappen want net voor de top reed ik toch wel op een trap zekers ... nonde. Maar ik voelde dat de beentjes goed zaten en dat was het belangrijkste.

Wat volgde was een 2km lange strook waar Wouter al eens goed de gashendel opendraaide en ik kreeg het wat moelijk en moest lossen. 20m bengelde ik verder en we draaiden een stuk bos in en je kreeg al heel snel een wow-gevoel. De pijn was al meteen weg in mijn benen en ik snelde mee door de vele takken en bomen. Met een piek van 32km/u tussen de bomen dan weet je het wel ...

Eventjes verderop kwamen we weer de baan op en reden we opnieuw langs de vaart op een lange baan. Koen was eventjes achter gebleven door tragere voorliggers maar al snel kwam hij opnieuw aansluiten.

En dan was het SHOWTIME !!! Base des Wingles at our feet en tzal ni gemankeerd hebben. Ik lag weer op kop – tiens – en ik reed met een goed tempo de Base Des Wingles in. Blijkbaar had ik de bepijling van de fransen nog niet helemaal onder de knie want we sneden hier bijna 10km van de track af !!! Gelukkiglijk keerden we terug op onze fietsen – want op de stappen ging moelijk – en we vonden de opening aan een spoorwegovergang waar ik heel mooi en sierlijk tegen de vlakte ging voor een eerste keer. Maar gelukkiglijk zonder kleerscheuren ... voorlopig.

Er was hier veel volk aanwezig en op sommige klimmen moest je blijven wachten eer alles en iedereen gepasseert was. Pas dan kon je de klim inzetten. Op een eerste nijdige klim ging Wouter als eerste maar moest meteen voet aan de grond zetten door een voorligger. Koen en ik wachtten geduldig tot alles voorbij was en we vrije baan hadden. Koen ging vlotjes de berg op en ik volgde. Alleen kwamen er twee onervaren renners tussen mij en Koen te rijden zodat ik al heel snel de voeling met Wouter en Koen mistte. Door hun onoplettendheid moest ik me constant inhouden en bijna reden ze verkeerd voor een klim. Ik moest in de remmen en schakelde nog snel naar beneden maar het was te laat en had te weinig snelheid en stond nog te hoog.
Dan maar uitklikken denk je ... *pwuut* mijn voetplaatje zat los en ik kon draaien en doen wat ik wilde met mijn schoen, ik bleef er inzitten. Het onvermijdelijke noodlot voltrok zich. Een val maar nu WEL met kleerscheuren, letterlijk en figuurlijk, want bijna mijn hele kont hing uit men broek. Allez een helft van de beenhesp dan toch.

Vanaf nu kon het dus alleen maar vlotter gaan. Aangezien we de wind vanachteren hadden nu ... hmmm friskes ... Koen stond me ietsjes verder op te wachten en vroeg zich af wat er gebeurd geweest was. De glimlach op zijn gezicht verraadde veel. Grr. En ook Wouter ‘scheurde’ van het lachen.

‘Met de wind vanachter’ zetten we koers naar het einde van Base Des Wingles en bleven even staan aan het motorcrossparcours om mijn voetplaatje vast te zetten. Ik wou niet nog iemand trakteren op een halve maan. Met een laatste formidabele strook naast een spoorweg lieten we Base Des Wingles definitief achter ons en reden naar de eerste bevoorrading.

En daar ging de organisatie toch wel eventjes me ‘de billen bloot’ want een 50-tal hongerige belgen stonden daar zich te vergapen aan een 50-tal koekjes die in allerijl uit de auto werden getoverd. Voor de rest was er niets meer. Een korte maar verfrissende pauze – al was het al fris genoeg – gaf ons genoeg energie voor de volgende passages.

Het ging van bospassage naar bospassage tot aan de volgende ‘ravito’ en het kwam zeer snel vond ik. Enfin vanaf de tweede bevoorrading voelde ik me dus nog zeer goed en hoopte dat ik nu niet teveel een ‘gat’ moest toerijden. Ik nam meteen resoluut de kop en stoof weg met de Koen en Wouter in mijn ‘gat’. Het werd steeds technischer en technischer en that’s how i like ‘em. Fast and dangerous is gewoon kicken.

Maar niet iedereen kan omgaan met die techniek. Schoonste voorbeeld daarvan was Wouter die een greppel niet meer kon ontwijken en zo tegen een boom smaktte. Ik hoor nog altijd achter mij de gevleugelde woorden “Oh shit, Toeme, *Boenk*” Ik dacht wel dat ze me gingen bijhalen en sloeg meteen een groot ‘gat’. Ik was op toeren aan het komen en ik vloog echt door de singletracks langs het water. Na een 2tal km besloot ik dan toch maar eventjes te wachten en na 2minuten kwamen ze er door. Ik moet dus toch wel serieus doorgevlamd hebben, maar dat heb je met zulke technische en boomrijke passage. Allez ik toch. Ik besef gewoon niet dat ik zeer hard aan het rijden ben. Alsof je niet moe word.

Toen ze er opnieuw bijkwamen zette ik dan toch nog wat de gaskraan open. En ze bleken allemaal goed te kunnen volgen. In gestrekte draf was het dan maar naar de finish rijden ... hoezo finish ? nog maar 44km op de teller van de 55 ... ergens een afslag gemist ? Moet blijkbaar wel zo geweest zijn maar ik zou begot niet weten waar die afslag moet geweest zijn. Enfin de tank was goed leeg want op de parking moest ik ze laten rijden ... ik kon niet meer volgen met hen en ging ‘met de billen bloot’.

Het uithijgen was welkom en al gauw kreeg Wouter de eerste pijnen van zijn klapper. We besloten om het dan hier maar bij te laten. We waren tenslotte meer dan voldaan. Met nog een aprés, of wat er voor moet doorgaan, met Moustache en Fritsie (merci voor het drankske) deden we ons te goed aan de gratis pistolet en drank.

De forumtrein kwam ook binnengestrompeld en iedereen was voldaan, dat zag je. Base Des Wingles was voor iedereen genieten. En je mag er zeker van zijn dat ik hier nog terug kom ! Dan maar terug naar huis met een kontvalling.

Nog wat frieten gegeten thuis samen met de Wouter en dan begonnen aan men namiddagdutje, dromend van Base Des Wingles ... heerlijk !

door Birger aka Q-Bix

Read more...

zondag 2 september 2007 : TT Bléharies (Fr.)

Men schrijve zondag - godbetert een rustdag - dat we Bleharies aandoen. Men zou voor minder mensen aan de schandpaal knallen die terrils, bostroken en weilanden zien zitten op een fleurige zondagmorgen. Deze persoon in kwestie mocht dus meteen beginnen aan de boete en als Jeanne d'Arc waagde ik me aan dit waalse avontuurtje.

Met Bruno, die al stond te turen naar mijn aanwezigheid in zijn straat en de fiets in de koffer, trokken we naar de Steenbakkersheimat Moen om met een hele bende Steenbakkers naar het leutige Bleharies te trekken. Ik was van complete ontreddering van deze tocht - op een zondagmorgen godbetert - vergeten te smikkelen maar gelukkig gaf Bruno me een energiebar. Hopelijk kon hij nog dienst doen eens ik op de fiets zat.

Eens aangekomen in Bleharies was er al tamelijk veel volk op de been. De forumtrein stond al mooi te wachten en na het inschrijven vertrokken we - De Steenbakkers - aan de tocht. Het bleek al meteen dat je je mocht verwachten aan harde ondergrond en vooral veel gedokker over verharde geulen en stenen.

Ik had blijkbaar goeie benen want ik kon zeer gemakkelijk volgen aan de kop en waarachtig bleek ik ook de kop te trekken. Op singletracks doorheen de velden hing een lange sliert bikers achter me te puffen en dat is voor mij een compleet nieuwe ervaring. Straffe energiebars van Bruno moeten menig Steenbakker gedacht hebben. Ook Steven vond al dat het tamelijk straf was wat ik aan het doen was en vroeg of het ik dikke schellen gegeten had, de lolbroek, en dat op ne zondagmorgend godbetert.

Het terrein leende zich wel om een degelijk tempo te rijden al sneuvelden er wel vele banden me dunkt want je was nog maar de ene fiets met panne gepasseerd of er stond al weer een andere ietsjes verder. Mede door mijn tempo had ik weinig aandacht voor wat er rond me heen gebeurde want vraag me niet waar ik gereden heb want ik zou het begot niet meet weten.

Ik weet wel of beter ik herinner of beter ik voel nog die ene steen strook die ons deed schudden van de ene kant naar de andere kant. Ik heb het namelijk over die strook waar men in de walen waarschijnlijk door een verkeerde vertaling van het nederlands naar het frans, treinstenen hadden gesmeten.

Het is niet omdat je in het wielerjargon een 'treintje' kan vormen, je dan ook effectief een 'treinparcours' moet aandoen. En dan al zeker niet op een zondagmorgen, godbetert. Het was nogal een treintje me dunkt want ik hoorde overal geschuif en vooral ook gezucht dat het een lieve lust was. Ik hoopte al heel snel op deze strook dat het volgende station al gauw in zicht kwam en we dit traject achter ons konden laten liggen.

Al gauw kwam een grote groep bij elkaar met een paar forumleden en ik maakte meteen gebruik van de luwte om me eventjes te laten afzakken naar achter om te kijken waar Bruno zat. Bleek dat hij een niet zo beste dag had want hij bengelde al een geruime tijd achteraan. Ik nam al snel mijn plaats weer vooraan in na een paar stroken en kwam weer vooraan.

Toen ik Katrien zag rijden kon ik niet aan de drang weerstaan om ze in te halen. Een unicum voor mij op dit moment want geef toe, als je nog maar 4 maand rijd, dan zal je niet gauw Katrien inhalen. Maar ik hoop dat het beetje per beetje verbeterd. Al gauw begon ik een beetje de rol te lossen want men 'schellen' waren blijkbaar uitgewerkt.

We naderden de eerste bevoorrading en we kregen nog een kasseistrook van jewelste voor de kiezen; Rue Du Bois Delpierre genaamd en 1500meterkens lang. Ik reed er nog een redelijk tempo op - 21/u - maar als ik hoorde dat ze vooraan zaten te knallen tegen 39-40/u trok ik maar bleekskes.

De bevoorrading was meer dan welkom na 22km precies. Met een gemiddelde van 20/u in het eerste uur was dit voor mij meer dan welkom. De benen zaten wel nog redelijk fris maar ik was al weer een mijlpaal verder geraakt. Ik heb de groep zeker 18km kunnen volgen en voorheen was me dit nog nooit zolang gelukt.

Steven was ook blij met de bevoorrading denk ik, want op de kasseistrok bleek dat zijn klikpedaal de dienst weigerde. Bleek dat zijn voetplaatje in de klikpedaal was losgekomen en er zo gelukkiglijk in blee vastzitten. Na wat geknoei en gedrink zetten we onze tocht verder.

Na 2km moesten we ieder onze weg gaan want de splitsing van de 45 en 60+ kwam eraan. Ik en Bruno gingen dus de 45km doen. Ik riskeer me nog geen zotte dingen te doen zoals die 60 km want het zou allemaal een beetje veels te snel gaan denk ik dan. En het bleek ook al een mooi schot in de roos de 45 want we kregen meteen mooie stroken bos en singletracks op ons menu. Een prachtige bosstrook waar je nog echt de humusgrond kan van opsnuiven ... wat wil je nog meer.

Tussen de confetti’s doorlaveren om je baan te vinden is natuurlijk wel wat anders maar goed ... Ik begon steeds beter in het ritme te komen en een 10km voor het einde moest ik soms eens kijken waar Bruno bleef, hij had geen al te goeie dag dacht ik. We schipperden door naar een andere bosstrook en ik zag een Steenbakkers-achtige outfit achter me hangen dus Bruno kwam er klaarblijkelijk opnieuw door en ik kon de gaskraan wat opendraaien.

We vlogen tussen de vele bomen en wortels door en eventjes zag ik de confetti niet meer ... Bruno draaide wel goed af ... maar Bruno ???... da was Bruno niet ... het was klaarblijkelijk iemand anders met een zeer goed gelijkende Steenbakkersoutfit die ik had zitten afpeigeren. Ik kon nu onmogelijk nog proberen te wachten op Bruno want we waren al tenslotte weer 5km verder en het was nog maar een paar km’s. Dus zette ik men draf verder en reed naar de meet met de wannabe Steenbakker.

Even later kwam ook Bruno wel voldaan binnen gereden. Bleek dat hij in de laatste km’s nog wat extra klopkes had gekregen ... en dat op ne zondagmorgen godbetert ... Enfin Bikske kwam ook al binnen en bleek dat Nick een vlokje as in zijn oog had gekregen. Gelukkig zonder erg en dat bleek ook wel toen hij binnenkwam met John en co in zijn zog.

Na nog ne goeien apres in ons kas te gieten en een lauwe worst met mosterd reden we voldaan naar huis. Thuis gekomen ploftte ik neer in de zetel en begon aan men namiddagdutje ...tot 19u ... En dat op ne zondag ... avond !

door Birger aka Q-Bix

Read more...

03.06.2007 : TT Beuvrages (Fr.)

Vandaag voor de verandering eens naar Frankrijk... Het begint een goede gewoonte te worden om nu en dan eens de grens over te steken...

Beuvrages was deze keer aan de beurt. Dit kleine dorpje, gelegen aan het Domein van Raismes, was dit keer het mekka voor mountainbikers die van bos houden... Wij konden daar dus zeker niet ontbreken. In september vorig jaar reden we reeds de rit van Bleharies (Brunehaut) waar we 30 km onafgebroken door dit domein reden. Hopelijk werd het dit keer niet minder...

Aan de grensovergang hing ik mijn wagonnetje aan de forumtrein op de autostrade. Soms leek het wel of de forumbikers rapper reden met hun bike dan met de wagen, maar soit, we geraakten er. En wees maar gerust, die Fransen zullen het geweten hebben. Toen ik uit de wagen stapte kwam er direct iemand op mij af die mij vroeg het het kwam dat wij met zovele Belgen naar ginder gingen. Hij vroeg ons van waar we kwamen. Hem duidelijk gemaakt dat er veel West Vlamingen zijn die van Frankrijk houden op vlak van MTB'en. Hij bleek immens trots te zijn en te groeien... Volgend jaar ongetwijfeld meer reclame in Vlaanderen.

Eenmaal we ingeschreven waren op de ouderwetse manier, onze naam invullen op een lijst aan de inschrijvingstafel, konden we starten. Eerst kregen we een stukje van een paar honderden meters over het gras op het plaatselijke sportdomein. Daarna kregen we een strook asfalt van een tweetal kilometer om dan het bos in te duiken... Dat we pas een goede 48 km later weer uitreden...

Daar werd het een waar paradijs voor bikers! Niet te doen! We kregen daar alles voorgeschoteld wat een biker maar wil! Droge singletracks, plassen, modder, zand, grint, brede stroken,...
Het werd constant het goede spoor kiezen, kijken waar je reed, draaien, keren,... Er kwam geen einde aan. Na een tijdje lieten we bewust de forumtrein gaan, want de leuze onder de Steenbakkers is nog steeds "Samen uit, samen thuis", dus wachten we regelmatig elkaar op onderweg. Dit parcours maakte het er natuurlijk niet makkelijker op. Door het constant draaien en keren was het overzicht over wie waar zat soms ver te zoeken, maar dat hadden we er natuurlijk voor over op zo'n mooi parcours.

Te midden den bos zagen we plots een schitterende bult tevoorschijn komen. Zoals Berre zei, het moment van de waarheid was aangebroken. Berre en ikzelf hadden een kleine voorsprong op de rest van de Steenbakkers. Rudy kwam ons nogal vlug bijhalen, maar geraakte ook niet helemaal boven door problemen met zijn versnellingen. Ik moest efkes voet aan grond zetten op het laatste steile stuk. Mijn voorwiel ging van de grond tijdens de klim... Tja, een lichte bike vergt blijkbaar nogal wat aanpassing om te klimmen...

Na deze klim, waar ondertussen ook John (Zanneis) en Steven (Casper) ons hadden ingehaald, werd het puur genieten. Een vergezicht waar je in de verste verte nog geen boerderij zag staan, niets, buiten bomen, bomen en nog eens bomen!

Dan maar draaien en keren en dalen. Soms op smalle richeltjes, dan weer draaien tussen de boompjes, afdalen om direct weer immens steil omhoog te gaan in de "putten" van het maanlandschap. Eén werd voor ons, gebroeders Valcke, bijna fataal als we bijna in elkaar bleven haken en in achteruit naar beneden dreigden te glijden...

Na de snelle en steile afdaling, met hier en daar een bedriegelijke bocht, was het even wachten op Yoerik, die blijkbaar een stukje achter was. Bleek dat hij ergens een stukje extra had gedaan op den Terril... Ondertussen had hij ook heel wat gefilmd (komt vast en zeker op de steenbakkerssite www.steenbakkers.be...).

Wat volgde was weer genieten van het eerste tot het laatste moment. Bos, bos en nog eens bos... Eén plas was bijna een zwembad, temidden een singletrack, met alle gevolgen van dien...

Op de laatste bevoorrading, beloofde men ons dat er nog een terril volgde. Deze jammergenoeg niet meer gezien... Ze hadden ons dus blaaskes wijsgemaakt. Ik had hem nochtans bijna gedaan... Ik had een kleine voorsprong een vijftal kilometer voor het einde en reed in mijn enthousiasme dan ook verkeerd en zat bijna weer op het parcours van in het begin... Dus mijn kar gekeerd en dan de achtervolging ingezet.
Toen ik bijna aan den arrivée was, nog VTT'tje tegengekomen die al huiswaarts reed met de wagen... Moest op tijd thuis zijn hé...

Tijdens den après kregen de forumbikers nog de beker voor de grootste groep buitenlanders (klopt niet echt want het is geen echt club... :-) ).

Van Nebraz ook nog mijn traktatie gehad voor een gps file in het verleden. Na de gezellige après in het zonnetje dan richting huis om in de namiddag nog een fietstochtje te doen met Yoerik samen met zijn gezin en ikzelf met mijn gezin...
Het werd dus een echte "buitendag".

Read more...

14.01.2007 : TT Flines les Raches (Fr.)

Gisteren in mijn eentje naar Flines les Raches getrokken, en het was de moeite ! Ellenlange stroken off-road, na de bevoorrading liefst 7-8 km aan één stuk ... Wel geen hoogtemeters en weinig bos (een km of 2 op het einde), een typisch Noordfranse TT dus !

Gisteren ook eens uitgetest of het zou lukken om te filmen van op de bike. En het is gelukt, vandaar een kort verslagske deze keer. Beelden zeggen nl. veel meer !

Zaterdag een bakske gemaakt dat makkelijk op mijn stuur klikt, en in dat bakske kan ik de camera in vatsteken. Zit hij veilig uit de wind en de regen ... Hieronder het resultaat ! De kwaliteit is wel niet alles, maar had ervoor gekozen om te filmen op de slechtste kwaliteit. Dan kon er het meest gefilmd en getest worden ... Heb het nu onder de knie, dus de volgende keer zullen er filmkes van betere kwaliteit zijn !



door John

Read more...